22 en 23 september 2009:

22 september:

Vanaf deze week ga ik op een andere manier werken.  Voor mij geeft dat wat meer rust. Zo kan ik ook de revalidanten wat beter leren kennen en de aandacht geven. Maar ook voor het werk op de afdeling zelf heb ik dan wat meer tijd.  Het enige wat lastig is, is  dat ik klusjes waar ik om wat voor reden ook niet toegekomen ben niet op een andere dag die week kan doen.
   Een kwestie van goed plannen en prioriteiten stellen….Zo krijgt de afwaskar en de shakes de hoogtste prioriteit, maar daar begin ik ook mee dus dat lukt altijd. Dan het vuil ( afval en was). Dan de planten water geven en zo verder.
    Wel was het even goed kijken op het werkschema, want de afdelingen doe ik op andere dagen dan ik gewend was. Het verliep allemaal erg goed. Had mijn draai onmiddellijk gevonden. Op de afdeling bleek een schema te hangen hoor, maar ik heb er geen gebruik van hoeven maken. Gewoon alle voorkomende werkzaamheden doen; alleen nu alles dus op 1 dag. 
   IK was nog even bang dat ik geen tijd voor de revalidanten over zou hebben, maar ik kan op een rustig tempo  mijn dingetjes doen en hou dan nog tijd over voor mijn pauze, een gesprekje en later misschien een activiteit met een revalidant of het wegbrengen/ophalen van een revalidant naar/van therapie.
Goede gesprekken gevoerd met mijn collega’s. Ze vroegen direct hoe het met mij was en hoe ik het werken in deze vorm vond gaan. Ik vertelde van mijn enthousiasme en ik bemerkte bij mijzelf ook wat meer rust en minder vermoeidheid. Je hoeft beduidend minder na te denken en te zoeken naar werk. Ook loop je wat kortere afstanden, omdat de werkzaamheden nu geclusterd zijn op 1 afdeling (gang).

Na de pauze sprak ik nog met een revalidant, hij gvertelde mij over zijn hobby. Hij liet het ook zien. Hij had een radiozender op het internet. Hier draaide vooral Nederlandse muziek. Hij is ook vrachtwagenchauffeur dus dat is dus veranderd van het BAKKIE ( 27mc ) nu naar radio maken op de computer. Het bleek ook dat ik mensen kende die hij ook wel kende. Zo kende hij mensen bij mij uit de straat – zij hebben ook een internetradiozender ( leuk scrabblewoord) en het bleek dat hij in een plaatsje woonde waar ik een aantal mensen kende. Wat is de wereld toch klein!

Al om half 12 zat mijn werk er nu op, even snel evalueren en weggaan. Dit laatste is voor mij blijkbaar moeilijk – want ik doe graag nog wat voor een ander. Maar op verzoek van mijn collega’s ga ik nu dus ook zo snel mogelijk weg, zodat zij ook weer verder met hun werkzaamheden kunnen. Dat is rustiger voor hen en de revalidanten. Daarom ben ik niet meer betrokken bij het eigenlijke tafeldekken voor de lunch. Voor mij is het nu dus wel korter werken, maar het is gewoon beter zo.

23 september:

Ik merkte dat ik weer lekker in mijn vel zit, niet dat ik me slecht voelde hoor, maar de dingen zijn nu gewoon wat duidelijker geworden. Voor mij is het overzichtelijker. Ik moet gewoon de dingen doen die bij mijn taak horen. Extra dingetjes kan ik beter eerst vragen i.p.v. zelf bedenken.

Vandaag aan de slag op de afdeling die ik eigenlijk het beste ken.  Daar werk ik namelijk al vanaf het begin. Het werkt voor mij gewoon ook het lekkerst, omdat het daar allemaal net iets vanzelfsprekender gaat.
De afwaskar snel opgehaald en uitgeruimd. De shakes in de koelkasten. Mijn ene collega nog even verteld dat mijn werk nu anders ingedeeld is en dat ik het zo fijn vind gaan. Zij vindt het leuk voor me.
   De vuilbniszakken  opgeruimd, nieuwe zakken er in. De vuile was weggebracht – niet buiten hangen hoor! Direct ook de schone was maar opgehaald en opgevouwen in het keukenkastje. De afwaskar kon nog niet weg, want er zat nog iemand te ontbijten. Mijn naaste collega ging intussen wat administratie doen.  Ik gaf de planten alvast water en wachtte op  het moment dat de revalidant uitgegeten was. Daarna snel de tafel afgeruimd.  Mijn collega kwam terug om dat dus te doen en gaf mij de complimenten en vond het plezierig dat ik dat al had gedaan.
   Ik pakte een emmertje sop en begon met wat afstoffen en opruimen.  Rond half 11 kwam mijn collega mij ophalen voor de pauze. Ik was net zover om het emmertje leeg te gooien. Samen liepen we naar beneden om een lekkere bak koffie te halen.Cappucino gemengd met normale koffie. Heerlijk wat gekletst met mijn collega’s en luisteren naar verhalen van hen of verpleegkundigen, want we zaten op de verpleegpost.

Na de pauze bleek de afwaskar er al te staan. Ik vroeg mijn collega naar het aantal mensen dat kwam eten. Totaal 17 peresonen, niemand op de kamer en wel 6 noppenborden. Ik ruimde de afwaskar leeg en zette direct het xc3xa9xc3xa9n en ander op de serveerwagen. Ik maakte ook gebruik van het moment om te vragen hoe ik blad met koffiekopjes en theeglazen kon bijvullen. Zij legde mij uit hoe we dat het gemakkelijkste konden doen. Zij zou het grote blad voor mij wel op een andere tafel zetten; ik kon dan gewoon een aantal kopjes en/of glazen en schoteltjes bij vullen, totdat het helemaal vol staat. Dat wordt de rest van de dag niet meer gedaan, dus is het zaak er voldeonde  op te zetten. Suikerklontjes ook bijvullen en een kannetje koffiemelk. Maar dat laaste kan ook nog ’s middags op verzoek uit de koelkast gepakt worden.

We spraken wat verder over hoe het gegaan was. beiden waren we erg tevreden. Ik ging dus naar huis. Tot morgen!

                                  

Nog even een andere kwestie wil ik hier aanstippen. De gemeente heeft het voor elkaar hoor. Twee extra bruggen in de stad! Wat kost dat?  En dat in crisistijd! Noodzakelijk? Volgens mijn niet echt. De oevers zijn al verbonden met een aantal wegen, maar er is gekozen voor de kortste weg en die was er dus nog niet. Wel ja joh. Geld uit de ruif gehaald en er mee aan de slag gegaan.
Ik denk dat de paradepaardjes van Zwolle er wel wat mee te maken hebben gehad. Denk maar aan theater De Spiegel en Librijes Zusje. Ook de landtong in de binnenstad moet voor voetgangers en fietsers eenvoudig en snel te bereiken zijn, zo vind de raad. Hopelijk wordt het geen moderne brug, want dan is het Middeleeuwse karakter van dat stadsgezicht ook weer voorbij. MAAR gemeenteraad, hoe hoog moet deze brug worden? Want er varen ook nog scheepjes naar de jachthaven toch? Of gaan we dat allemaal financieren door bruggelden in te voeren?

Ik ervaar het als inwoner van de stad Zwolle allemaal als iets frustrerends; mijn tenen krullen.

sommige oevers vragen niet om een verbinding
( zeker niet als deze al aanwezig is )
verbindt gesproken woorden
tot een boodschap
en hou het niet
bij oeverloos geklets

               

Hoe actueel toch weer is dit gedicht:

OVER DE KLOOF VAN VERSCHIL,
TUSSEN MENSEN ONDERLING,
KUNNEN BRUGGEN WORDEN GESLAGEN
VOOR TOENADERING.
GEBOUWD OP PEILERS
VAN VERTROUWEN,
MENSELIJKHEID
EN NAASTENLIEFDE.
HELAAS GEBEURD HET OOK
UIT EIGEN BELANG.
WE SPREKEN DAN
VAN OPHAALBRUG,
WEEGBRUG
EN TOLBRUG.

xc2xa9 Mening en gedicht: Ivar W
akker

Dit bericht werd geplaatst in Nieuws. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s