De serieuze smoeltjes ontroeren…

Mickelle Haest tekent de ervaringen op van een Amsterdamse uitvaartverzorger.

MICKELLE HAEST

Een oma is gestorven. Ze woonde net buiten Amsterdam. Om een grote keukentafel zitten vier kinderen met hun partner. De stemming is een mix van verdriet en gezelligheid. Herinneringen en anekdotes gaan over tafel. In glazen en mokken zit bier, wijn, limonade of koffie. Op de bank zitten de kleinkinderen; acht tieners. Ze vergelijken foto’s op hun mobieltje.

“De kleinkinderen zullen de kist dragen,” zegt de oudste dochter. Ik kijk naar de bank, ze zijn nog jong. “Willen ze dat zelf?” vraag ik. “Het is best een grote verantwoordelijkheid.”

“We begraven haar in stilte, alleen met de familie,” zegt de jongste zoon. “Dat heeft ma zo besloten. Geen aula, geen dienst. Na afloop gaan we met z’n allen een strandwandeling maken en daarna pannenkoeken eten.”

“Ja,” roepen de kleinkinderen vanaf de bank. “Want die aten we altijd met oma.” De jongste dochter aan tafel stoot me aan en zegt: “Ze kunnen dat wel, maak je geen zorgen, het komt goed.”

Op de dag van de begrafenis staan vier dragers van ons klaar om te helpen om de kist op de baar en vervolgens op de schouders te zetten. Gezamenlijk komt de familie aan. Er is verder niemand, dus kunnen we in alle rust de kist klaarmaken voor het dragen.

De kleinkinderen stappen naar voren. Hun gezichtsuitdrukking is serieus en nerveus. Ze verschillen allemaal in lengte. Een van de kleinkinderen is pas dertien jaar. Ik zet de kleinste vooraan en de grootste achteraan. Met de dragers stellen we de baar af op de grootte van de schouders van de verschillende tieners. Als de schoudersteunen zijn afgesteld, gaat het kleed over de baar en de kist erop. Met hulp van dragers gaat de baar op hun nog magere schouders.

De kist wankelt. De tieners zetten hun lichamen schrap. Hun gezichten zijn van schrik nog serieuzer. Als alles enigszins in balans is, zetten ze voorzichtig hun eerste stappen. Heel langzaam gaat het naar het graf. De serieuze smoeltjes ontroeren.

“Gaat het nog?” vraagt een ouder. “De kist en de baar, dat is toch wel zwaar,” zegt een van de kinderen tegen mij. Twee meter voor het graf helpen de dragers de kleinkinderen om de baar met de kist voorzichtig naar de grond te brengen. Samen zetten ze de kist op houten blokken op het graf. Op deze begraafplaats zakt de kist nog met behulp van touwen.

“Mogen we dat ook zelf doen? De kist met die touwen laten dalen?” vraagt een kleinkind. “Dat is goed,” zeg ik. Bij elk touw zet ik twee kleinkinderen en een drager, want de touwen moet niet uit hun handen glippen. De serieuze blikken verdwijnen niet. Heel zachtjes wordt oma naar beneden gebracht.

Opgelucht haal ik adem als de kist zonder problemen de bodem heeft bereikt. Ik zie de kleinkinderen naar mij lachen. Ze komen naar mij toegesneld. Ze juichen nog net niet. Hun koppies staan trots.

“Ik ben zo opgelucht,” zeg ik. “Jullie hebben het allemaal zo goed gedaan.”

“Groepsknuffel!” roept een van de kleinkinderen en ik word opgenomen in een warme kluwen van kinderarmen. Het voelt alsof we samen een wedstrijd hebben gewonnen.

De Kraai Het Parool d.d.: 22/6/2018

Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

2 reacties op De serieuze smoeltjes ontroeren…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s