Sloot met open blik

Ik loop naar de waterkant
durf de stof
niet te beroeren
Het golft in patronen
gevangen in strepen licht
Doorkruist door
het eendenlijf
Mijn tenen twijfelen
of ze kunnen lopen
óp het oppervlak
zodat het beeld
niet verstoord wordt
Mijn lichaam
zet zich neer
Er klinkt protest
van krakend gras
Ik pluk een halm
en steek deze
tussen de lippen
Voel me niet schuldig
de maaimachine
van de boer nadert…

Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s