Zeemansgraf aan land…


Het water klotst tegen de kade. In een kleine jachthaven ben ik op zoek naar de juiste boot. De Banjaert ligt naast de Anna-Maria, die weer naast de Carpe Diem is aangemeerd. Er is iemand gestorven op een boot, maar ik kan de juiste niet vinden.

Ik klop aan bij het clubhuis en krijg daar met een knik en een paar woorden de juiste instructie van een norse man. “Achteraan, poortje door, pad volgen.” De kop koffie voor zijn neus zit vol; het is nog vroeg.

Een smal pad leidt me naar een kleine woonboot, verscholen tussen overhangend groen. Over een wankele loopplank ga ik naar de deur. Een vrouw van dik in de zeventig met ravenzwart geverfd lang haar doet open. Ze nodigt mij met een glimlach uit om binnen te komen. We verdwijnen in het ruim.

Haar lange kleding zwiert en rinkelt. We gaan een smal gangetje door, passeren een piepkleine slaapkamer met een rommelig bed, en komen uiteindelijk in een keukentje terecht. We gaan zitten aan een zelfgemaakte keukentafel, die niet veel meer is dan een plank met poten. Alles staat vol met de meest uiteenlopende spullen op de meest vreemde plekken; op de vensterbank een fles shampoo; op het fornuis een stapel kranten; voor het raam een fuik. Nergens een leeg plekje.

“Ik had al jaren een latrelatie met de man die nu dood is,” opent de vrouw het gesprek. “Hij was een visser. Ik woon in een huis… Je snapt dat ik hier niet kan leven,” – ze gebaart om zich heen. “Hij was een lieve en slimme man. Vorige week werd hij met hartklachten opgenomen. Het leek goed te gaan, maar hij is toch overleden. Ik zou hem hier opgebaard willen hebben, maar het is te krap en te nauw. Ik zou de hele uitvaart wel in zijn sfeer willen.” Ze bladert door het kistenboek en is opgetogen als ze een kist in steigerdelen ziet. “Die wil ik hebben voor hem.”

Ze geeft me een stapel kleren. Een corduroy broek, geitenwollen sokken, klompen met leren bandjes, een grof gebreide schipperstrui en een zwart petje. “Dan kan hij in vol ornaat de kist in.” Ze pakt nog een paar klompen van de keukenvloer. “Mogen deze op de kist? Dat waren zijn werkmansschoenen en dat geeft toch wat van zijn sfeer.”

De vrouw kijkt naar de klompen in haar handen. “Alleen die klompen is niet genoeg, ik zal bloemen bestellen.” “We kunnen de aula ook een beetje aankleden in zijn stijl. Welke spullen heeft hij nog meer?” vraag ik. Ze kijkt om zich heen en we barsten in lachen uit. “Kom, sta op,” zegt ze. “Er is nog een schuur.”

“Ik kom hier ook nooit,” zegt ze, als ze de deur opentrekt. We vinden fuiken, fuiken en nog eens fuiken – kleine en heel grote. “Zullen we daar iets mee doen?” vraagt ze. “Ja, dat is een goed idee,” zeg ik. “Ik ga kijken hoe we die om de kist kunnen leggen.”

“Hij hield eigenlijk niet van grote kunstmatige bloemstukken. Hij was een natuurman.”

“Zullen we vragen of iedereen een bloem meeneemt?”

“Ja, dat doen we.”

Op de dag van de uitvaart ligt de man in een halfopen kist met zijn zwarte pet op tussen een waaier van fuiken. Ik heb ze met haakjes vastgemaakt aan de muur en die aan de andere kant onder de kist bevestigd. Vrijwel iedereen heeft een bloem mee. Bij het afscheid leggen de eersten de bloemen op de kist. Door de halve deksel is er niet zoveel plaats. Al snel besluit een man zijn bloem in de netten te steken. De rest volgt. Aan het eind van de dienst zitten de netten vol bloemen. De vrouw bekijkt als laatste het tafereel, met een liefdevolle glimlach. “Hij gaat heen in een zee van bloemen.”

bron: Het Parool: Mickelle Haest tekent de ervaringen op van een Amsterdamse uitvaartverzorger

Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

3 reacties op Zeemansgraf aan land…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s