Adres van Verwachting…

Hij had
geen vaste woon
of verblijfplaats
Maar wel
elke avond
een onderdak
De ruimte waar
hij dan verkeerde
besloeg niet meer
dan een ligplek
of een muur
om tegenaan te zitten
Het kussen droeg hij
op zijn rug
zijn enige bagage
De zoenen op
zijn beider wangen
kon hij nog voelen
Een spoor dat zich
niet liet wissen
Hij volgde te voet
de route
van zijn ouders terug
“Waar was toch de haven
die zich veilig noemde
maar het niet bleek?”

Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s