16 juli 2011:

Er zijn verschillende vervoersmiddelen. De benenwagen, fiets, auto, boot, trein, tram, vliegtuig etc. We moeten altijd met elkaar rekening houden om niet te botsen. Daar zijn ook de zogenaamde verkeersgregels voor ingesteld. Natuurlijk gaat snel-verkeer voor op het wat langzamere. Ook maakt het nog uit op wat voor weg je rijd. Verharde weg gaat boven onverhard. Vliegtuigen hoeven slechts met elkaar rekening te houden en daar is er nog de verkeerstoren die eventueel te hulp kan schieten.
Lastig is het als verkeer moeilijk tot stoppen komt en ook nog eens niet echt kan uitwijken. Zeker niet op het daadwerkelijke punt van kruispunt der wegen. Ik doel dan op de zogenaamde spoorwegovergangen. Deze heb je ook weer in soorten. Onbewaakt, bewaakt, slechts een knipperlicht , een bel of alarm, hele spoorbomen of halve spoorbomen. De trein heft altijd voorrang moet je maar denken. Toch schieten er wel eens verkeersdeelnemers tussen de bomen door; om toch maar snel thuis te komen – wat zal de winst zijn? Een halve minuut op zijn hoogt. Nee, vaak botsen we dan op elkaar en kom je dus NIET meer thuis als zwakke verkeersdeelnemer. Momenteel klagen de machinisten meer en meer over de zelfdoders (bewust of onbewust) en dan met name zij die langs het spoor hun heil zoeken. "Wat moet een verstandig wezen daar?" denk ik nog. Koper stelen, denk ik nu al snel. Of zijn het toch mensen met haast of zijn ze gewoon de weg kwijt? Pro-rail de spoorbeheerder is nu een actie begonnen om zo het leed te verzachten. Niet alleen van de wezens langs de rails, maar ook zij die de trein besturen kunnen wel wat hulp gebruiken. Je moet er toch niet aan denken: zit je lekker achter de knoppen in de trein; heb je ook nog eens géén vertraging. Doemt er ineens een pak op, lopend op een paar schoenen. Nog wel één zonder bagage.  Hij of zij heeft er niets te zoeken. De rails liggen nu eenmaal kaarsrecht en rotsvast. Er is geen uitwijken aan. De klap is dan meestal fataal. Remmen help haast niet verzacht nauwelijks de pijn.  Het wezen valt in stukjes uiteen. De conducteur in kwestie raapt dit allemaal bij elkaar, de hulpdiensten worden ingeschakeld. Passagiers worden uit het zicht van het leed gehouden. Toch staat de klap en de blik in de ogen van het overleden mens in het geheugen van de machinist gegrift. Laten we rekening houden met elkaar. Het is voor ieders veiligheid.

"EEN TREIN STOPT SLECHTS OP STATIONS"
_________________

JE SPOORT NIET
ALS JE
NAAST DE RAILS LOOPT

 

ProRail  succes!


Ik wens een ieder 
een veilige reis
op het levenspad.


 

Dit bericht werd geplaatst in NIEUWE GEDICHTEN. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s