31 mei 2011:

CONTACT:

 

Contact 
"Waar is het verlengsnoer?"


"Hoe bel ik om een hoekje?"

 

Een mens is geen eenling, maar een sociaal wezen. Niet voor niets dus voorzien van zintuigen, herinnering en emoties. Dat schoot me te binnen toen ik de site: http://lauradenkt.nl/2011/05/30/waarom-ik-wel-van-mailen-houd-maar-niet-van-telefoneren/  vandaag bezocht. Na het lezen van het bericht plaatste ik een reactie middels een gedicht.
Ik ging bij mijzelf te rade: hield ik van telefoneren, brieven schrijven, mailtjes…? Ik twijfelde. Ik ben eigenlijk meer iemand van lijfelijk contact. Ik spreek mensen liever onder vier ogen, alhoewel dat weer erg persoonlijk lijkt. Nee, gewoon in het voorbij gaan met iemand spreken, overleggen vind ik ook goed. De blogster in kwestie houd niet zo van bellen en zou liever mailen, want dat hoeft niet zo direct en kan op eigen tempo. Daar heeft zij wellicht een punt. Toch zou ik niet zonder telefoon kunnen. Een mobieltje heb ik nog steeds niet aangeschaft, maar dat is ook meer met het oog op de kosten. Niet die van het telefoontje, maar van de rekening die gaat komen. Ik zal op den duur  vaak buiten mijn bundel bellen en zo mijn financiën overhoophalen. Bellen is namelijk niet gratis. Mailen is dat wel.  
Pluspunten van het bellen zijn bovendien dat je iemands stem hoort. Je kunt horen hoe hij of zij zich voelt en weet zo ook zeker dat het degene is waarvoor de beller zich uitgeeft (in het geval het een bekende is die belt natuurlijk). Ook kun je met de beller huilen of lachen, zwijmelen en zelfs een smakzoen geven. Nee, ik bel graag.
Een ander punt dat bij me naar boven komt is het persoonlijke wat het bellen heeft. Ik herinner me een telefoontje van jaren terug. Het LAATSTE TELEFOONGESPREK MET MIJN OPA. Ik belde voor die tijd wel maandelijks met mijn grootouders, even wat van mij laten horen, vragen hoe het hen ging. Mijn opa werd toen ziek en moest geopereerd worden en zou zij stembanden niet goed meer kunnen gebruiken, omdat er een opening naar buiten kwam. ( trachea stoma ). Mijn opa zou moeizaam kunnen leren praten, omdat hij de lucht min of meer naar buiten moest stoten. Het gesprek was positief, er kon geopreerd worden en dan zou het weer goed zijn. Toch is het wel raar dat je aan het eind van het gesprek dan afscheid neemt met een snik in de stem. Want tegelijkertijd met het neerleggen van de hoorn, weet je zeker dat die stem, zo dierbaar en herkenbaar, nooit meer zal klinken.
Na de opratie heeft mijn grootvader nog wat jaren geleefd en dus ook met mij "gesproken", hij kon toch aardig communiceren en had aan een half woord genoeg. Met wat gebaren erbij kwam de boodschap goed over. Het apparaatje wat hij had – boodschap intoetsen en de computer "sprak" gebruikte hij niet graag en ik moet zeggen: het klonk ook niet. Heel onpersoonlijk en soms vreemd qua klemtoon. Heeft u wel eens een SMS per telefoon afgeluisterd? Ook zo iets vreemds.
Nee, spreken is voor mij iets hoger dan het schrijven; alhoewel ik het schrijven van tekst zoals hier op mijn blog of een gedicht weer wel veel mooier vind. 
 

                                                  

De stem en intonatie,
Het snikken bovendien
De zucht van verveling
De kuch van verkoudheid
De hik van de ladder
Het hijgen van de klim
Dit alles moet je missen
Maar het hoeft nietx85

                             

Het volgende gedicht had ik nog op de harde schijf

Telefoon

Alle nummers kunnen,
Gedraaid of gedrukt,
Leiden tot verbinding.
Tot slechts
Een andere stem.
Vragen en antwoorden
Gaan over en weer.
Worden ontkracht
Of bevestigd.
Vroeger fors
En dus aan de lijn.
Tegenwoordig
Steeds kleiner.
Aantal taken nu
Vaak uitgebreid.
Daar ging men
Draadloos toe over.

xa9 Gedicht: Ivar Wakker

                        

Bel of mail maar hoor 
En…
 ontmoet u mij
In het voorbijgaan
Spreek me gerust aan
 

 

Dit bericht werd geplaatst in NIEUWE GEDICHTEN. Bookmark de permalink .

Een reactie op 31 mei 2011:

  1. Lauradenkt zegt:

    Nou ja, het allerfijnst is natuurlijk ‘real life’ contact. Maar ik ben ook iemand die lang nadenkt over wat ze zegt, dus daarom vind ik mail ook fijner.
    Maar het is natuurlijk wel leuker om de stem te horen van mensen van wie je houdt, dat wel 🙂

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s