12 april 2011:

FILOSOFIE:

April is de maand van de filosofie. Dat werd me duidelijk gemaakt door een medeblogger. Hij heeft verschillende sites waar hij zijn belevenissen als machinist en visie als mens neerschrijft,  Van hem kreeg ik enige tid terug nummer 3 van: FILOSOFIE Magazine toegestuurd.
http://www.filosofiemagazine.nl/00/fm/nl/154_161/artikel/hitlist/j2/Deze_maand.html

FILOSOFIE MAGAZINE (homepage): http://www.filosofiemagazine.nl/index.html

De vraag was of ik het blad wilde doorlezen en dat ik dan bij een aantal artikelen, naar keuze, een gedicht kon schrijven. Het blad was interessant. En het lukte me wonderwel ook om bij een aantal artikelen een passend gedicht te schrijven. Ik zond de gedichten retrour en de  medeblogger heeft het vandaag on line gezet:

De site met daarop mijn bijdrage: http://www.spoormachinist.nl/
_____________________________

De tekst heb ik hier ook op mijn blog geplaatst:

Traditiegetrouw is april de Maand van de Filosofie. Echte vrienden, echte ervaringen, echt gebeurd, echte verbondenheid, echte idealen, echte denkers, echte politiek, kortom; het thema dit jaar is Het Echte Leven. De dichter Ivar Wakker heeft daarover de volgende gedachte aan papier toevertrouwd:

Het echte leven

Leven begint vanaf geboorte
Je wandelt over bochtig pad
Vanuit de schaduw naar het licht toe
En ook over berg en dal
Af en toe gaat het wat minder
Soms  kom je ook ten val
Dan krabbel je overeind
Revalideren en relativeren
De bloedsomloop is en blijft
Een rode draad in ieders leven
En als het genieten even niet meer lukt
Leef je een spelletje virtueel

***

De bloedsomloop van de machinist is natuurlijk het spoor met zijn slagaders, hoofdaders en kleine vertakkingen. Welbeschouwd is Het Echte Leven ook een treinreis. Sommige mensen blijven het liefst dicht bij huis en reizen uitsluitend per stoptrein. Anderen leggen graag lange afstanden af, al dan niet met vooraf gecalculeerde eindbestemming. De xc3xa9xc3xa9n stapt elke ochtend in een spitstrein en laat zich met de massa meevoeren zonder ook maar een enkel ogenblik te bedenken of hij of zij wel uit vrije wil handelt, de ander wacht een rustig moment af en laat zich moederziel alleen vervoeren naar waar het lot hem brengt. Het kan jaren, zelfs een heel mensenleven duren voordat deze laatste persoon weer terugkeert naar het vertrekpunt.

Word je geboren in Emmen, dan heb je weinig keus en ligt je richting het eerste deel van de reis al vast. Maar kom je uit Amsterdam, dan heb je zo veel mogelijkheden dat een niet gering deel van de reizigers de weg al kwijt is voordat het een trein heeft kunnen kiezen. En degenen die wel ingestapt zijn zullen vervolgens eerst het lawaai en heen-en-weer geslinger van het rijden over vele wissels moeten trotseren, met steeds het gevaar dat de trein uit de rails loopt. Zelf ben ik maar xc3xa9xc3xa9n keer in mijn leven ontspoord. Maar toen werkte ik nog niet bij de NS.

Heb je het eerste deel van je reis zonder ongelukken overleefd, dan leun je tevreden achterover en geniet van het uitzicht. Onbewust van de gevaren die vxc3xb3xc3xb3r de trein opdoemen en die alleen de machinist ziet. Personen die op het spoor lopen, uit een wei ontsnapte dieren, autoxe2x80x99s die vastzitten op een overweg, scholieren die bij overwegen onder de bomen doorklimmen, vandalen die containers of winkelwagentjes op de rails plaatsen of vanaf een viaduct stenen door de voorruit proberen te gooien. Elke minuut vertraging die daardoor wordt opgelopen maakt de passagiers kwader en agressiever. Slechts een enkeling ziet de mens in de machine en zou dolgraag bij de machinist in de cabine gaan kijken om te zien wat er aan de hand is, zonder zich van tevoren een oordeel te vormen over de kundigheid van het rijdend personeel.

Vroeg of laat bereiken we het eindpunt van onze reis en dat blijkt tot ieders verbazing altijd het vertrekstation te zijn. Velen doen dit nog bij leven, anderen pas ver na hun dood. Van mensen die plotseling, onverwacht aan hun eind zijn gekomen is bekend dat zij nog jaren rond het spoor kunnen zwerven op zoek naar hun bakermat. Diep in de nacht, als de maan de aarde in een blauw schijnsel hult, zie ik ze vaak lopen. Soms in groepjes, meestal alleen. Langzaam, slepend. Het hoofd gebogen. Nooit is er xc3xa9xc3xa9n bij mij ingestapt. In het felle schijnsel van de frontseinen verdwijnen ze als dauwdruppels in de zon.

Dat maakt voor mij als machinist het rijden van een rondje Nachtnet tot Het Echte Leven. Na middernacht zie ik op het perron voornamelijk jongeren in hun strijd om het bestaan. Vanuit het donker van mijn cabine kan ik ze observeren zonder zelf gezien te worden. De kunst van het verleiden en verleid worden, intimidatie van rivalen, liefde en lust. Het is een wereld die ik niet ken, beangstigend maar tegelijk fascinerend. Geluiden dringen niet tot mij door. De woorden moet ik er zelf bij verzinnen. Vlak voor vertrek verplaats het drankgelag zich naar binnen. En terwijl daar de ruzies en amoureuze escapades worden voortgezet, laat in me vangen in het web van de nacht.

Mijn hartslag daalt als ik wacht op de trance die nu vanzelf zal gaan komen. Uit de flarden waterdamp boven meren en rivieren, ontsnappen droombeelden, werkelijkheid geworden fantasiexc3xabn. Tijd en ruimte gaan verschillende wegen en hoewel we onlosmakelijk met elkaar verbonden zijn, heb ik niets meer met de trein die ik achter me aansleep te maken. Hier en daar lichten de ogen van roofdieren op. Overdag verliezen ze het van de mens, nu zijn ze gelijkwaardig aan de baanwerkers van ProRail of BAM en de sprookjesfiguren die vanuit mijn onderbewuste gestalte krijgen. Ik ervaar deze wereld als net zo echt als de krioelende massa in de ochtendspits, maar oneindig veel aantrekkelijker. Dit is Het Echte Leven. Het Echte Leven is een mengeling van realiteit en levende fantasie. Er zijn er die beweren dat ik daarmee in een droomwereld leef. Dat beschouw ik dan maar als een privilege van de machinist.

***

Filosofisch dichter Ivar Wakker wacht liever op de eerste zonnestralen alvorens conclusies over inhoud en vorm te trekken:

Bekijk het maar!

Ik bekijk een kwestie
Van alle kanten
De v
oorzijde nodigt uit

Toch loop ik er aan voorbij
De rechterzijde is iets verbleekt
Krijgt de meeste zon
Dus zal links
Alle kleur nog hebben
Omdat dat in de schaduw blijft
De achterkant is onzichtbaar
Want het voorwerp
Leunt tegen de muur
Ik trek het iets naar voren
Moet wel onbeschadigd zijn
De bodem, hoef ik niet te weten
Stevig vast, want het staat een tijd
De top voelt klam
Het heeft geregend
Dus is het niet stoffig meer
Van binnenuit bezienxe2x80xa6
Dat lukt niet meer
Te donker, want de zon ging onder
Ik zie het morgen wel

***
Tijdens een ritje Nachtnet zou ik het dilemma van de dichter snel opgelost hebben. De buitenkant vervormt dan weliswaar en kleuren kan ik niet meer onderscheiden, maar de inhoud zal zich aan mij openbaren. Hoewelxe2x80xa6

Zaterdagnacht reed ik weer een stukje op het Nachtnet en toen gebeurde er iets merkwaardigs. Ik reed ontspannen van Den Bosch naar Eindhoven, maar die prettige verdoving van waaruit een ander bewustzijn ontstaat, bleef uit. Dat kwam door de hoge temperatuur eerder op de dag. Tientallen insecten hadden zich tegen de voorruit te pletter gevlogen en verstoorden mijn signalen. Een schrikbeeld voor de komende zomer en vandaar mijn hunkering naar de herfst en winter. Maar zelfs lezers die – ten onrechte – weinig geloof hechten aan mijn verhaal, weten uit ervaring dat een muskiet in de nacht dodelijk is voor dromen.

Als je goed kijkt, kun je op bovenstaande foto, rechts van station Oisterwijk, nog net twee schimmen zien lopen, alvorens ze vervaagden in het licht van mijn frontseinen. Aan deze foto is niets gephotoshopt.

 ___________________________

De gedichten die niet geplaatst zijn laat ik u hier heel exclusief toch maar lezenb:

  

Gedachtewedstrijd

De denker van het jaar
Is de man of vrouw
Met juist die gedachte
Wat voor iedereen
Verbetering brengt
Een andere kijk
Of inzicht
Uit de schaduw
Naar het licht
 

_____

Samenleven

Laat het kind in je
Hoog een boom inklimmen
Zwier aan stevige tak
Vraag de volwassene beneden
Je op te vangen
Samen loop je dan
Met meer houvast
Stevig verder
Op het levenspad
 

xc2xa9 Gedichten: Ivar Wakker

 

 

 

 

Dit bericht werd geplaatst in Nieuws, spoormachinist. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s