18 maart 2010:

Ouders horen hun kinderen niet te overleven. Daar moest ik  de afgelopen dagen telkens aan denken. Heel Nederland weer ondersteboven van een vermissingszaak; die helaas ook slecht afliep.
Het zal je gebeuren: je kind kwijt zijn en het dan ook nog verliezen aan de dood. Geschonden en nota bene ook al begraven.
In het verleden heb ik het twee maal meegemaakt; zij het op enige afstand. Daar heb ik toen twee gedichten over geschreven:

I.M.

VERMIST,
GEZOCHT,
GEVONDEN,
TOCH VERLORENxe2x80xa6

– Naar aanleiding van een vermissing in mijn omgeving.

                                                

DE BITTERE ZEKERHEID
DAT JE
NIET MEER TERUG
ZULT KOMEN
VAN WAAR
JE WAS.
IS BETER
DAN ONWETENDHEID,
TWIJFEL
OVER
WAAR
JE NU BENT.
OF JE ER
NOG
ZULT ZIJN.

– Naar aanleiding van het televisieprogramma Vermist

Ik weet dat er vaak geen wororden voor de emotie zijn. Het is tenslotte ook met geen pen te beschrijven. Toch wens ik iedereen alle kracht toe het leed te dragen in de toekomst…

xc2xa9 Gedichten: Ivar Wakker

Dit bericht werd geplaatst in Nieuws. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s