15, 16 en 17 december 2009:

De werkdagen zal ik maar in xc3xa9en keer samenvatten.

Elke dag had weer iets verrassends.

Op de dinsdag kreeg ik direct al enige instructies. Zo moest ik op zoek naar een deksel van een koektrommel. Het bleek nog in de afwasmachine te zitten. Ik vroeg het aan xc3xa9xc3xa9n der dames van de catering. Zij vond het blijkbaar niet nodig direct een kijkje te gaan nemen, maar deelde mij mee dat het straks met de nieuwe stroom aan schone vaat wel naar boven zou komen. Het kwam uiteindelijk ook wel goed, maar de koekjes bij de koffie smaakten al wel wat oud ( hihi).
Ook werd mij gevraagd om de bestellijst naar het magazijn te brengen. Ik wist al wel dat daar niemand aanwezig zou zijn, want het is slechts 1 uur per dag geopend. Zodoende stopte ik de lijst in de enveloppe die daar altijd hangt. Wel blij was ik dat de enveloppe al gevuld bleek met een ander lijstJE. Half opgerold  stopte ik die van mij erbij. Dat komt vast goed.
De rest van de dingen die ik vandaag deed, gingen voorspoedig. Ik had ruim de tijd om de dingen vor elkaar te krijgen. Ook een gesprekje met revalidanten kon er van af.

Exc3xa9n van de gesprekjes dat mij is bijgebleven, is die van een revalidant die een onderbeen mist ( amputatie ). Twee weken terug was hij opgeroepen om naar het ziekenhuis te gaan. Hij moest twee operaties ondergaan wegens complicaties. Vanmorgen had ik hem al in de ontvangsthal zien zitten. Hij verwelkomde mij met een ferme zwaai.  Nu in de huiskamer zocht ik hem bewust even op. De operaties waren geslaagd. De stomp was ontdaan van ontstekingen, het bot dat was gaan rafelen en splijten was een stukje ingekort en er zat een plaat in van licht-metaal ( titanium ). Met een wond van 30 hechtingen was hij nu terug in het revalidatiecentrum. De eerste maand kan hij slechts de rest van het lichaam op conditie / kracht krijgen. Het werken met de stomp en de prothese kan pas over 1 maand aanvangen.  Hij had overigens ook weinig pijn. Hij leefde op 4 paracetamolletjes per dag.
Ook wilde hij wel de weekenden naar huis; daartoe krijgt hij instructies voor de wondverzorging, zodat hij het komend weekend al naar huis kan. Hij wil daar geen hulp. Ik kan het me helemaal voorstellen. Ik wenste hem veel succes.

Op de woensdag  gebeurde er eigenlijk niets bijzonders. Alles liep gesmeerd. Omdat ik inzag dat ik eenvoudigweg mijn dingen kon doen dacht ik:"laat ik een gesprekje aangaan met wat revalidanten." Ik was net begonnen met het vertellen wie ik was of beide dames met afasie werden opgehaald om naar de revalidatie-arts te gaan.  Ik heb mijn koffie maar bij de verpleegkundigen gedronken; ook wel zo gezellig hoor. Zo hoor je af en toe ook het een en ander over de revalidanten of over het persoonlijk leven van deze collega’s.
Er werd een nieuwe revalidant aangekondigd. Exc3xa9n der verpleegkundigen pakt het dossier erbij en haalt de medicijnkaart er uit. Ze schrikt: "Moet je zien  wat een hoeveelheid medicatie deze persoon krijgt!" De kaart stond dan ook geheel volgeschreven met allerlei soorten pillen, poeders en zalfjes
. Ik denk wel een stuk of 15. Elk met een eigen dosis en tijd om te geven. Dat houdt dus in dat er medicijnen uitgezet moeten worden – een collega dient het te controleren – en het moet aan de revalidant afgegeven worden en je moet zeker weten dat het ook ingenomen wordt. Nauwkeurigheid is dan geboden, want een foutje is zo gemnaakt. Wat een verantwoordelijkheid!

Toen het werk er op zat, meldde zich een oud-revalidant. Ik volgde het gesprekje. Het ging goed met de man in kwestie. Hij werkte inmiddels ook 10 uur op zijn oude werkplek. Helaas was het te kennen gegeven dat hij ontslagen zou worden, omdat hij nooit terug kon komen op zijn volle werkweek van 32 uur.Ik zag de teleurstelling op zijn gezicht. Ook ik en mijn colega wisten niet wat we hoorden. Misschien moet hij dus iets geheel anders gaan doen. De begeleiding van dit revalidatiecentrum, inzake WERK, had ook niet echt een antwoord op deze lastige kwestie. Wil je werken ondanks je beperking, krijgt je baas de mogelijkheid om je toch de laan uit sturen. Ik begreep het niet. De man had zelf zo niog wel wat maatregelen genomen. Zo had hij naast zijn huis een groot stuk land gekocht. Hier zou hij in de toekomst een camping  willen beginnen. Misschien komt dit dus sneller aan de orde dan gedacht!

Ik had nog even gemeld dat ik volgende week donderdag vrij wil hebben, want dan kan ik in de ochtensd de kerstboodschappen doen.

’s Middags nog bij de dokter geweest. Ik heb al geruime tijd last van mijn rechterbeen, heup en rug. De dokter kon zo niets vinden.Volgende week terug.

Op de laatste dag van mijn werkweek was het een vreemde gewaarwording. De hele wereld was van kleur veranderd. Alles WIT en dan ook zeker WIT. Zo’n 5 centimeter was er al gevallen in de nacht en ochtend. Gelukkig was er preventief gestrooid, zodat de sneeuw niet echt bleef plakken op de weg. Ook was er vanmorgen nog gestrooid, want de sneeuw die er lag, verpulverde tot drap. IK was genoodzaakt een veilige route te volgen. Wel moest ik eerst uruine afleveren bij de huisarts ( vanwege de pijn werd gedacht aan een urineweg-infectie). Toch was ik vroeg op de werklocatie.  Ik dronk allereerst een kop koffie in het bedrijfsrestaurant en keek wat rond. De kerstpakketten werden gebracht. Ik moest er daar ook nog 1 van ophalen.
Bij mijn collega gekomen ging ik direct aan de slag Ook nu liep alles  als vanzelf. Mijn collega’s hadden beneden een vergadering, dus mijnkop koffie dronk ik bij de revalidanten in de huiskamer. Met deze mensen viel niet zo eenvoudig te coommunicaren vanwege allerlei vormen van afasie. Af en toe knikte ik  maar wat of ik stelde een gesloten vraag waarop ze alleen ja of nee hoefden te antwoorden.  Toen ik al weer aan het werk was, kwam er een andere revalidanbte naar mij toe en vroeg wie ik was en wat ik aan het dopen was. Ik veretelde haar mijn naam  en zei haar dat ik vrijwilliger was.  Ook zei ik haar dat ik naast de huishoudelijke klusjes ook wel verlegen zat om een  praatje met de revalidanten of dat ze he kon helpen bij van alles en nog wat. Zij begon te stralen: "en dat allemaal voor niets?’" IK begon te glimlachen en legde uit waarom ik dat deed. Ook mijn hersenletsel kwam even ter sprake. Zij vond het famntastisch en was van plan om dat in de toekomst ook te gaam doen. Een heel goed streven.

Ik had de buitenzijde van de koelkasten en keuken net gedaan of er rolt een revalidante de keuken binnen. Via allerlei kreten van ja, ja en nee, nee merk ik dat ze mijn hulp nodig heeft. Ze wijst moeizaam naar de gang en rolt vooruit.  Ik volg haar en probeer duidelijk te krijgen wat ze bedoelt. Wel geef ik aan dat ze wat langzamer en voorzichtig moet rijden op de gang. Uiteindelijk denk ik te weten wat er aan de hand is. Ze is iets kwijt. MAAR WAT?  UIteindelijk pakt ze een prothese en wil die aan de rugleuning hangen, dat lukt niet. Daartoe leg ik het maar op haar schoot. Ze blijft grijpen naar de rugleuning en ik merk op dat ze iets kwijt is. Ze beaamt het. IK denk aan zoiest als een tas of zo. Maar die kan ik aan haar rolstoel niet ontdekken. Ook op haar slaapkamer zie ik niet iets als een tas liggen. IK maak duidelijk dat ze die dan waarschijnlijk heeft laten liggen.( beneden bij de therapie) Die gaat ze dan ook zoeken. Van mijn collega krijg ik de complimenten, ik heb het goed aangepakt. Allen weet zij mij te vertellen dat ze waarschijnlijk haar wandelstok kwijt is. Daar was ik nog niet opgekomen. Mar ja hoe maak je je verstaanbaar met enkele kreten als JA, JA of NEE, NEE.

Buiten sneeuwt het nog steeds. Ik mag eerder naar huis. Mxc3xa8t het kerstpakket.  Het is gelukkig een niet zo grote doos en die past gelukkig wel op de bagage
drager. Wel was hij zo gevuld dat ik het niet overgepakt kreeg in mijn rugzak. Ik ben sowieso tevreden. Er zit van alles in. Ik ben door de sneeuw toch veilig thuisgekomen.

De urine was schoon, de dokter moet een andere oorzaak gaan zoeken.

Op vrijdag heb  ik de oren laten uitspuiten. Ik hoorde al 10 dagen niet veel. Heb blijft lastig als je werkt of moet fietsen.

                                                      

Prinses MAXIMA sluit de 3 DJ’s op in het glazenhuis.

Ik wist niet dat de sleutel van haar glazen paleis op het slot van het glazen huis zou passen!

http://www.youtube.com/watch?v=RmDegCVl6Lk

Maxima

Dit bericht werd geplaatst in Nieuws. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s