8, 9 en 10 december 2009:

8 december:

Vandaag was mijn collega vrij. De invalster kende ik al, dus ik hoefde niet veel uit te leggen. Het werk ging als vanzelf. Er was genoeg ruimte vor een gesprek met een revalidant. Alle werkzaamheden kreeg ik af. Nog even aftekenen dat ik de besteklade heb afgenomen. Dat is voor de HACCP.

O, ja ik heb ook de tweede en laatste vaccinatie gekregen voor de Mexicaanse griep. Op de afdeling zal vast niet iedereen geprikt zijn. Dat moet een ieder zelf beslissen. Ook zijn er mensen bij die het bij die ene prik laten.

9 december:

Vandaag liep alles gesmeerd. Kon rustig alle dingetjes doen. Af en toe probeerde ik een gesprekje aan te knopen, maar toen ik echt tijd daarvoor had, was de revalidant niet zo spraakzaam. Ook daar moet ik rekening mee houden.  Lastig was wel dat de man in kwestie eigenlijk vooral Engels spreekt. Voor mij is dat niet zo’n probleem, maar je merkt dat de conversatie niet zo diepgaand is. Ook weet je soms niet bepaalde woorden te vinden. Woorden die je zoekt stonden vroeger op school niet in de woordenlijst.
Van een revalidant heb ik alvast afscheid genomen. Met hem sprak ik nog over de mogelijkheden thuis. Hijzelf zag weinig problemen. Hij heeft een akkerbouwbedrijf en ik vroeg hem of dat lastig zou worden. Het voordeel is alvast dat hij nu tijd genoeg heeft om bepaalde handelingen te trainen of eventueel tijdig aan te passen. Het is tenslotte winter. Het bedrijf ligt bijna stil. Tractor rijden en machines bedienen, zag hij ook als een overkomelijk probleemn. Ik hoop voor hem dat het werk dat hij nog kan verrichten voor hem en zijn familie voldoende vruchten op zal werpen.

In de pauze sprak ik met een verpleegkundige en mijn collega’s over de film "Er komt een vrouw bij de dokter." Ik vond het boek al niks, ik voel er ook niet veel voor om de film te zien. Je laat je vrouw toch niet in de steek… Ik ben misschien ouderwets, maar ik voel me niet zo vrij om buiten de deur te genieten van een ander vrouw.
Na de pauze pakte ik de werkzaamheden weer op. Besteklade schoon maken( aftekenen) en de keuken aan de buitenzijde. de schone vaat kwam ook weer terug. ook dat even wegruimen. De serveerwagen maakte ik daarna in orde, want mijn collega had me nog niet laten weten hoeveel eters er zouden zijn.
Van een revalidant hoorde ik dat de koffie oud geworden was. Ik pak dus de thermosfles en ik wil nieuwe koffie pakken. Blijkt het apparaat leeg te zijn. Ik pak dus elders de koffie en ik meld het "probleem"aan mijn collega. Ze heeft het nog nooit aan mij laten zien. Straks maar even goed meekijken.
De tafels gedekt en dus ook de koffie-automaat gevuld. Het is niet zo lastig  zo te zoen. Waarschijnlijk gaat me dat in de toekomst ook lukken.

10 december:

Vandaag de laatste dag van de week alweer. Alles liep gesmeerd. genoeg tijd gehad voor gesprekjes met revalidanten. Op deze afdeling is dat lastig, want een groot aantal mensen heeft last van afasie. Toch merk ik dat het me aardig lukt om mijn vragen beantwoord te krijgen. Ook kan ik vragen van hen beantwoorden. Vaak is dat een kopje koffie inschenken, iets opruimen of iets dergelijks; het lijkt iets kleins, maar kan toch van belang zijn.
De week besproken met mijn collega’s. Iedereen is erg blij dat ik er ben. het feit dat ik er ben en mijn dingetjes doe, is voor hen toch een beetje onthaasting. Zo denk ik er ook over. Ik zet me voor iedereen graag in! Wel zeg ik dat ik ook nog tijd over wil houden vor het contact met de revalidanten.  Mijn collega’s vertellen me dat ik daar zelf heel alert op mag zijn en dat gewoon moet aangeven als dat in het geding zou komen.

Onderweg naar mijn fiets, ontwaar ik in de grote hal nog een revalidant. Ik herken hem. Hij steekt zijn hand op. Ik maak even een praatje. Het gaat goed met hem. Hij ziet er ook goed uit. Helaas, zo vertelt hij dat hij toch niet zo lekker in zijn vel zit. De capiciteit van zijn longen is enorm beperkt Hij kan maar 50% benutten. Waarschijnlijk heeft dat toch te maken met de impact van het ongeluk. Het is te hopen dat het zich toch herstelt of dat er iets voor gevonden wordt, zodat het hem niet belemmert. Zeker zo’n jongen zou je dat toch niet  gunnen,

                                        

Deze week ook nog naar de kunstuitleen van Focus geweest.
http://www.focusopkunst.com/

Met hen ga ik toch samenwerken! Maar wel op een andere manier dan ik eerst  dacht. Het is de   bedoeling dat ik gedichten ga maken en verzamelen over het leven met een beperking. Met deze  gedichten gaat dan een kunstenaar aan de slag om daar illustraties bij te maken. Samen met een graficus kunnen we dan een boek samenstellen en dat proberen gedrukt te krijgen. Een hele uuitdaging! Om dat project te volgen zal en binnenkort een andere weblog geopend worden.

Dit bericht werd geplaatst in Nieuws. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s