15 t/m 17 september 2009:

De gehele werkweek maar weer in 1x op de site geplaatst. Er is naast het werk immers nog meer te doen.

15 september.
Mijn zoon jarig. het feest reeds gevierd, dus is het slechts een mondelinge felicitatie. In gedachten ga ik wel terug naar de dag van zijn geboorte…
Vandaag is het helemaal anders: twee zoons, ander werk en een hele ontwikkeling in alles verder, denk aan techniek, politiek, wereldproblematiek.

Vandaag met  de trui en jas aan naar het werk gefietst. Het lijkt wel kouder te worden. Op de prognose zie ik dat het vrijdag al weer warmer wordt, gelukkig maar. Alle huishoudelijke taken naar behoren kunnen uitvoeren. Tot half 11 flink doorgewerkt. Uiteindelijk toch maar gepauzeerd. Uitkijken geblazen dat je niet te veel hooi op de vork neemt en de man met de hamer tegenkomt. Liga gegeten en koffie gedronken. Een praatje hier en daar. Na de pauze de andere afdeling gesopt en opgeruimd. Ook hier een leuk contact met wat revalidanten. Na het tafeldekken keer ik huiswaarts. Op het terras klinkt mijn naam. Onder de overkapping voor de rokers ontwaar ik een bekend gezicht. Ik  loop er even naar toe, het regent toch, wie weet is het straks wat droger.
Het is goed om deze mijnheer te zien. Hij heeft zijn draai al weer redelijk gevonden. Kan in huis de rolstoel op zij zetten. Op zijn werk heeft hijn ook zijn gezicht al weer laten zien. Hij verteld over zijn ervaringen aldaar.
Zijn oude taak kan hij nog niet goed vervullen –  misschien in de toekomst – maar hij heeft n u een andere ( aangepaste) functie. Hij  geeft nu instructies aan zijn collega’s en toekomstig nieuw personeel. Een hele verantwoordelijkheid, die hem wel past, denk ik. Hij weet echt hoe het werken moet en kan het denk ik ook wel uitleggen aan zijn collega’s, zodat het precieze werk ook goed gebeurt. Zo zal zijn werkgever vast wel blij met hem blijven.
We keuvelen nog wat verder, maar dan lijkt het wat droger te worden en stap ik op mijn fiets.

16 september.
Vandaag is het de soepdag. Ik knoop het in mijn oren. Heerlijk gewerkt en het schoot allemaal reuze snel op. Ik heb aan einde van de ochtend zelfs tijd over. Een collega vraagt me om alvast de peper- en zoutstelletjes te doen. Er zijn namelijk geen ravalidanten om mee te praten op dat moment. Zo heb ik alle huishoudelijke taken van deze week er al op zitten. Misschien kan ik dan de rest van de week wat meer met de revalidanten praten of hen naar therapie gaan brengen. Halverwege de ochtend gaat mijn ene collega weg. IK praat met haar vervangster. Ook vraagt een verpleegkundige mij hoe het me vergaat. Ik ben zeer te spreken zeg ik en volgens mij het overig personeel ook. Zelfs de revalidanten doen een beroep op mij.

Na de pauze ruim ik beide afwaskarren leeg en doe nog wat borden en glazen op de serveerwagen. Ik zie dat de vervangster van mijn collega iets vergeet en ik maak haar er attent op. Ik help haar verder met het tafel dekken. Ook meld zich een revalidant. Allereerst vraagt hij om koffie, mijn verv. collega geeft hem dat. Opeens meld de revalidant dat hij moet zwemmen. Ik denk: "ik kan hem wel brengen"
Ik vraag hem naar zijn zwemspullen. De zwembroek heeft hij al aan, zo zegt hij en een handdoek is beneden ook wel te krijgen. Ik vraag hem wie hem eigenlijk zou brengen en hij noemt een naam. Ik ga naar haar op zoek.  Via de verpleegpost  wordt zij opgehaald. De dame in kwestie ontkracht de spoed van de vraag. Zij kijkt op het schema van de revalidant en ziet dat het pas om half 2 zwemtijd is. Ik ga terug naar de mijnheer en leg hem dat uit.
Van de andere afdeling komt mijn collega naar me toe en vraagt me waar ik toch was. Ik leg uit wat ik in de tussentijd allemaal gedaan heb. Op haar afdeling had ik misschien ook wel wat kunnen betekenen, maar dat zag ik niet in. Ondertussen was het tijd om soep te halen.
IN de keuken was men nog niet helemaal zover met het inschenken. Uiteindelijk krijg ik de soep mee; Chinese kippensoep, en xc3xa9xc3xa9n kommetje soep zonder vlees. Voor een revalidant die ik wel ken.
Ik breng de hatrtversterker naar boven en neem afscheid met een EET SMAKELIJK!

17 september.
Wat onzeker gestemd over het gebeuren van gisteren ging ik aan de slag. Het verliep allemaal aardig op rolletjes. Ik moest alleen een extra afwaskar wegbrengewn naar de seeolkeuken, maar daar had ik best wel tijd voor. IK sprak met een collega af wat voor extra’s ik eventueel zou kunnen gaan doen. Ik mocht een aantal keukenkastjes en lades komen reinigen.
De huishoudelijke taakjes waren snel gedaan. Vuile was wegbrengen en schone doeken terug. Nog steeds geen werkdoeken in de linnenkamer te verkrijgen dus maar wat extra theedoeken en servetten in de desbetreffende kastjes gestopt. Ook het vuil en oud-papier opgeruimd.
Mijn collega’s nemen pauze en ik doe dat om half 11 ook. Alleen ga ik vandaag bij de revalidanten zitten. We praten over het een en nader. Zo is men druk in gesprek over het gewicht. De dixc3xabtiste was er gisteren de man in de rolstoel was wat aan de zware kant. Hij begreep niet helemaal hoe hij toch lichter kon worden. Hij at niet veel. Ik vertel hen hoe ik ook bezig ben met afvallen. Misschien helpt magere vleeswaren of kaas? Meer bewegen wordt voor deze man toch wat lastig. Hij heeft protheses en zit momenteel nog in een rolstoel.

Mijn begeleidende collega neemt me apart er komt enige kritiek naar voren, waar ik hier niet over wil uitweiden. Later spreek ik hier ook over met een andere collega.  Ik trek het mij enorm aan. gersustgesteld drink ik nog een kop[je koffie. Vanaf volgende week ga ik waarschijnlijk weer anders werken. Op 1 adeling per dagdeel en een half uur korter. Wordt vervolgd.

var sc_project=4623405; var sc_invisible=0; var sc_partition=56; var sc_click_stat=1; var sc_security=”b64266e3″;

Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .