25 tot en met 28 augustus 2009:

De rest van de week maar samengevat.
De school van de kinderen is weer begonnen. Allebei  nu naar de middelbare school. Een hele verandering. Allemaal vroeg op. Het huis voor langere tijd leeg. Geen meexc3xabter bij de lunch.Maar goed dat ik 3 ochtenden ook van huis ben.

De hele week heerlijk gewerkt. Het is nog wat wennen om op twee afdelingen tegelijk te werken. Ga het een beetje naar eigen inzicht indelen. Ook kijk ik naar de activiteit en aanwezigheid van revalidanten op de afdelingen. Het gaat eigenlijk best goed. Soms moet ik zelfs het werkschema laten varen, omdat er een huiskamerbijeenkomst is op de ene afdeling of muziekuur op de andere. Gelukkig kwam ik er telkens op tijd achter, zodat ik voor de activiteit begon de huishoudelijke taken al gedaan had. Ook zag de afdeling er dan opgeruimd uit. Na de activiteit kon er dan zo weer verder gewerkt worden door mij en mijn collega’s. Schone vaat inruimen en de tafel dekken.

Ik merk dat ik soms tijd over hou en ik ga dan op zoek naar extra werkzaamheden. Soms gaat dat mis. Een collega vroeg mij zo om de schone vaat alvast op te halen. Ik had haar verteld dat de desbetreffende kar al gereed stond. Later hoorde ik van mijn begeleidende collega dat dat niet de bedoeling was geweest. Dat is namelijk de taak van de facilitaire sdienstr. Deze medewerker had naar zijn kar lopen zoeken. Excuus hoor. Schoenmaker hou je bij je leest!

Een ander geval deed zich de volgende dag voor. Een revalidant vroeg mij om een boterham. Hij had honger, want hij had zijn onbijt niet  geheel kunnen opeten vanwege een therapie. Er liep op dat moment ook een verpleegkundige rond en ik dacht dat zij het ook gehoord had wat er gebeurde. Ik pakte een rubbertje tegen het glijden, een noppenbord en een scherp mes. Daarna een boterham, boter en kaas. De rest kon de revalidant zelf. Ik kwam er later op terug bij mijn collega. Van haar hoorde ik dat ik dat soort dingen beter kon overlaten aan haar of de verpleging. of,zo nodig, kon overleggen of dat ook daadwerkelijk mag. Niet iedereen mag bijvoorbeeld alles eten , eet teveel etc.

Ik zal er aan denken.

Deze week ook weer afscheid genomen van revalidanten. Exc3xa9n van hen bleef toch nog een maand. De badkamer was namelijk nog niet aangepast. Gelukkig voor haar want je wilt toch iedere dag wel douchen; en om nu via de thuiszorg alleen een natte lap over je heen te kunnen krijgen en twee maal na de poliklinische therapie hier nog een keer dochen is ook wel wat omslachitig. Toch moet het soms blijkbaar. Ik merk op alle afdelingen toch bedrijvigheid, geschuif met revalidanten en het maken van lastige keuzes. Nieuwe revalidanten dienen zich steeds vaker aan en in korte tijd moet er dan toch plaats gemaakt worden.

Om iets minder tijd over te houden, ga ik wat preciezer werken, nauwkeurig schoonmaken, ook onder de planten en voorwerpen schoonmaken. Ik mag alles op de tafel gaan zetten, dan de vensterbank afnemen en dan weer alles terug zetten. Het is maar wat je gewend bent…Moet er alleen opletten niets te laten vallen of om te stoten, want die kans is nu dus groter. Ik ben daar een beetje onhandig in, ik ben verzekerd hoor!

Ook heb ik op de beneden etage twee maal een rondleiding gekregen van mijn collega. Het is namelijk de bedoeling dat ik in de toekomst revalidanten naar therapie mag brengen. Leuk weer een uitbreiding van taken. Hopelijk,onthoud ik wat waar zit. Maar het staat gelukkig ook goed aangegeven.

——

Beneden mij de weg,
kom ik halverwege
de tegenligger tegen.
Net zo vlak
als mijn pad,
dat ik reeds ging.
Van links komt zij
weg loopt hij
kaarsrecht.
Drie paden
die in
mijn straatje passen.
Achterlatend
een kruispunt
van vier banen,
die allen
naar Rome
kunnen leiden.
Exc3xa9n is het kortst,
de ander heel ver om
de andere twee
lopen via
Keulen of Parijs.
Ben benieuwd
hoelang
Ik nog
onderweg ben.
Het bord
is weg.

xc2xa9 gedicht: Ivar Wakker

                                             

Omdat mijn oudste zoon een krantenwijk heeft en we allemaal afhankelijk zijn van de fiets hebben we een extra fiets gekocht. Het is een oudje hoor, zeker 15 jaar oud maar eerder nog wat meer. Van een echtpaar geweest die er goed voor hebben gezorgd –  geen roest te bekennen. Zij hebben  beide fietsen ingereuild voor elektrische fietsen. Wij hebben nu een olijfgroene dammesfiets  met trommelremmen.

Op de laatste dag van de werkweek heb ik het plan opgevat om naar een tentoonstelling te gaan. Het viel allemaal erg tegen. Gelukkig was het goed weer en ben ik de stad door gefietst, heb ik in het park aan de stadsgracht mijn boterhammetjes genuttigd en ben ik door de nieuwe tunnel nabij het ziekenhuis en de school van mijn kinderen teruggekeerd naar huis. Weer heerlijk ontspannen en bewogen.

Dit bericht werd geplaatst in Nieuws. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s