24 juni 2009:

Vandaag al weer het einde van mijn werkweek. Toch ook een bijzondere dag. Na afloop heb ik een overleg met mijn collega en iemand van personeelszaken. Hier zullen we het hebben over de ontwikkeling en de verwachtingen. Ik heb er een goed gevoel over, anders had ik wel iets gehoord…

Mooi weer en vol frisse moed op de werklocatie gearriveerd. Er zit niemand buiten in de zon. Achteruitgang genomen. IN de centrale keuken schiet me iets te binnen: op mijn nieuwe werkschema staat iets van: ophalen gekoelde producten en shakes . Dat ga ik nu dus maar gewoon uit mezelf doen. Een goede indruk zal dat opleveren. Ik vraag dus aan de catering-medewerkster of ze mij de koelcel kan wijzen en wil zeggen wat voor ons bestemd is. Ze pakt een blad met 5 bekers ( shakes met versterekend / aangepast eten) en een bakje rauwkost. Ik zet het op de afwaskar en pak de lift naar boven. De kar zet ik bij het biljart, ik pak het blad en ik loop naar de 2 afdelingen waar het voor bestemd is. Ik vraag aan de twee collega’s waar ik het neer moet zetten ( welke koelkast). Ze kijken er van op dat ik het mee heb genomen – het wordt gewaardeerd dat eigen initiatief. Hierna de rugzak weggebracht en de badge opgedaan. De afwaskar uitgeruimd en deels op de serveerwagen gezet en deels in de keuken. Het afval weggegooid, alsmede het oud-papier( in de groene bak). De vuile afwas naar beneden gebracht en nu dus een andere afwaskar mee naar boven genomen. Dezew afdeling en collega ken ik al, dus ik voel me op me gemak. Snel vind ik een plekje voor alles, dus dat uitruimen en opbergen kost me niet zoveel tijd.
Koffie gedronken met een aantal collega’s. Het werk voor vandaag besproken. IK breng mijn vuile kopje weg en wil de keuken in. Ik hoor zingen en de deuren zitten potdicht. Voorzichtig open ik een deur en ik zie dat er gezamenlijk gezongen wordt. Dancing queen van ABBA. IK ga weer terug naar mijn collega, want ik denk niet dat het op prijs gesteld zal worden als ik daar met een emertje met sop tussendoor ga werken. IK overleg en vraag of ik op een andere afdeling misschien nog wat kan betekenen. Een collega vind het een goed idee en zegt dat ik wel wat kan afstoffen, Maar dat ik ook in de huiskamer aanwezig moet zijn voor een praatje, een drankje en misschien wat hulp.

IK weet de weg. Pak een emmertje sop en een dweil ( kleine doekjes zijn hier niet). Ik zie drie mensen aan tafel zitten en ik verwelkom hen. Vraag of ik wat in kan schenken. Koffie in een grote beker zegt een revalidant. ik had het moeten weten. Moeite met pakken. Zo gezegd zogedaan. De rest heeft al wat. Ik maak snel de tafel waaraan ze zitten wat schoon en neem overal het stof af. ( vensterbank, dressoir, raamlijsten , peper-en zoutstelletjes en de computer) daarna pak ook ik een kop koffie en meng me in de gesprekken.

Van xc3xa9xc3xa9n van hen hoor ik hoe hij een ogeluk kreeg met de fiets. Het leek aanvankelijk mee te vallen, maar werd later erg vermoeid en viel we. Na 5 dagen van de wereld ( coma?) was het duidelijk: hersenletsel. Hij is nu twee maanden verder en weet zich al goed te bewegen. Hij weet ook al wel wat hij niet zo goed meer kan en probeert dat te accepteren.

Een mevrouw moet naar fisiotherapie en belt de verpleging. IK vraag haar of ik haar weg mag brengen. Ze zegt: vraag maar aan de verpleging, want zij zou het wel willen, want ze moet wat rustig aan doen vandaag. De verpleegkundige vindt het ook goed en zo breng ik de mevrouw in de rolstoel naar de plaats van bestemming. IN de gang met zicht op de sportzaal. Ze verteld me nog even dat ze volgende week naar huis gaat en wenst me succes met mijn werk. ik wens haar sterkte. Dat kan ze wel gebruiken – ze heeft een progressieve ziekte.
De schone vaat opgeborgen op mijn "eigen" afdeling. en de serveerwagen ingeruimd – ik wist hoeveel eters we hadden. De tafel deels gedekt.

Mijn  collega meldde dat de man van personeelszaken liever wat eerder wilde spreken, door een foutje had hij twee afspraken. Zo gezegd zo gedaan. We waren allen erg tevreden, moest vooral zo doorgaan.Ze vonden het fijn dat ik het zo naar mijn zin had. Ze waardeerden mijn inzet. We spreken na de vakantie nog een keer. Wel moest ik er voor waken om niet te snel steeds nieuwe dingen te willen. Soms moet je de ervaring ook wat langer laten voortduren, om daarna weer verder te gaan; zo zwas het devies.

IK was erg blij met al dat positieve. mijn collega en ik dekten de tafel nog wat verder – jam, boter, worst kaas en melk/karnemelk. Mijn collega stopte het brood in de mandjes; ik nam afscheid met   " een smakelijk eten en tot volgende week!"

Dit bericht werd geplaatst in Nieuws. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s