integratie

Sint maarten 2007:

Dit jaar viel sint maarten op zondag. In de omgeving waar ik geboren ben, is dat een feest, dat ook echt gevierd wordt. Iedereen die daar woont rekent erop dat grote greoepen kinderen langs de deuren gaan met lampions. Liedjes zingen en daarvoor als beloning iets lekkers krijgen. Sommigen geven zelfs een muntje. Ook de de winkeliers speelden er op in. Zo kreeg je bij de groentenboer een mandarijntje, de slager gaf een stuk worst. Zelfs de chinees deed mee. Steevast kreeg je dan een flink stuk kroepoek. Hier was sprake van integratie.

Toen wij als gezin verhuisden, was er niets van dat feest te bespeuren. Het jaar daarop hebben we dat via mijn moeder als het ware ingesteld en het werd overgenomen.

Toen ik later op mijzelf ging wonen, keek ik verwonderd op dat het hier ook gevierd werd. De jaren daarop kocht ik dus ook maar snoepjes om uit te delen. Mijn allochtoonse buurkinderen waren ook altijd van de partij. Ze leerden de liedjes op school en zongen uit volle borst mee.

Met mijn kinderen heb ik het ook altijd gevierd. Mijn vrouw ging altijd met hen op pad. Ik moest of werken als het door de weeks was en in het weekend bleef ik thuis om ook snoep te kunnen uitdelen.

Dit jaar viel het dus op zondag. Via de media liet men weten dat de kinderen ook op zaterdag konden komen om de rust te respecteren. Rond 19:00 uur begon het festijn. De bel bleef gaan en ik deed open. De liedjes weerklonken uit de monden van kinderen van klein tot groot. Er bleken zelfs brugklassers mme te doen. Ik wist niet dat dat nog kon. Het ging hen waarschijnlijk om de snoepjes, al waren ze zelf ook klein van stuk. Ook de allochtoonse kinderen waren er weer bij.

Op zondag, echt de elfde november, kwamen er nog wat kinderen zingen. Ik deed dus steeds weer open. Toen ging om half acht wederom de deurbel. Toen ik opendeed zag ik een vijftal kinderen. Deze herkende ik direct: de kinderen van de overkant, van mijnTurkse en Chinese overburen. Zij begonnen direct te zingen. Na het lied zag ik wie er met de kinderen meegekomen waren: de twee mannen notabene!! Zij vroegen aan mij of het goed gezongen was!

Ik beloonde de kinderen met een greep uit de zak met snoep. de vaders kregen van mij een groot compliment. Ze wilden dat de kinderen het lied goed zouden zingen. Ik vond het al voldoende dat ze langs de deuren gingen en zeker goed dat zij als mannen meegingen. Nederlandse vaders zie ik dat zelden doen.

Dit bericht werd geplaatst in integratie. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s