Meppel – een nieuwe baan!

Meppel

24 januari 2008:

Vandaag de laatste dag in Meppel. Met de rugzak vol koeken voorzichtig gereisd. Een laatste trip. Goed om me heen kijken dus. Op het kantoor gesproken over de laatste dag. Hierna naar boven en het dossier van afgelopen maandag afgemaakt. Mijn begeleidster kwam er toen net aan. Even met elkaar gesproken over de afgelopen twee dagen. Ik vertelde over hoe ik het gesprek vond gaan op de dinsdag en dat de reis op woensdag ook zo goed gegaan was en nog wel per bus! Hierna het kantoor rond gegaan en de koeken uitgedeeld. Ook nog met de nodige collega’s gesproken.

Hierna nog even 1 dossier geheel gedaan, zodat ik kon laten zien wat ik allemaal geleerd had! Daarna de declaratie in orde gemaakt. De manager van het kantoor kwam toen binnen. Van hem heb ik toen ook afscheid genomen.Hij wenste mij succes voor de toekomst en overhandigde mij een sporttas met de firmanaam er op. Erin zaten nog een baseballpet en een soort bidon. Erg leuk zo’n attentie tot slot.

Ik sluit deze column hierbij af.Het heeft mij erg goed gedaan dat ik deze stap gezet heb. Wat zag ik een beren op mijn weg. Toch heb ik ze al snel de laan uit gestuurd. Ik kan de hele wereld aan!

De nieuwe werkplek krijgt de link: Nijeveen

23 januari 2008:

Na een goede nachtrust, wel wat wakker gelegen hoor, maar heeft niets met spanning van doen, pas om half acht opgestaan. We zouden vandaag naar Nijeveen reizen. Na het ontbijt bracht mijn vrouw de auto voor een grote beurt naar de garage. ik moest op de computer maar de  route uitprinten. Dit bleek niet gemakkelijk. we kwamen er al snel achter dat het beter was om geheel per bus te gaan reizen. We vertrokken daarom ook een bus eerder, want er moesten nog wat grote buskaarten gehaald worden. Na de buskaarten gehaald te hebben bij het grenswisselkantoor( weer zo’n scrabble woord!), waarvan wij dachten dat het op een ander plek op het station zou zijn, liepen we getwee naar de halte van lijn 40 STEENWIJK. De bus was aan de late kant, maar goed. We reden heel zwolle nog eens door en via de binnenstad en het industrieterrrein Hessenpoort ging de weg naar Lichtmis, Staphorst, Rouveen en IJhorst. Daar was Meppel – busstation /NS. Hier stapte de chauffeuse uit. Een chauffeur nam na een minuut of wat het stuur over. Na een nog mooier ritje door landerijen en kleine dorpjes reden we Nijeveen binnen. Ik herkende de rotonde. De bus sloeg rechts af. Hier was de Molenweg. halte Molenweg lag naar later bleek in de Dorpstraat. What is in a name! In Zwolle stap ik ook op bij een halte die een naam draagt van een straat die daar niet is! Hier uitgestapt. De vertrektijden wilden we noteren, om zo de bus te kunnen halen voor de terugreis. MAAR, in geen velden of wegen de ander halte te bekennen. Dus op zoek. Orixc3xabnteren op de plattegrond die we uitgeprint hadden. Ook maar even gevraagd aan een klant van de poelier die aan de overzijde een mobiele kraam had. De dame in kwestie had geen idee. We liepen dus naar een zijweg toe, om te kijken waar we precies gestrand waren. Op dat moment ontwaarden we de bushalte. PONTIFICAAL ACHTER DE WAGEN VAN DE POElIER! Via het straatnaambordje van de Rembrandstraat konden we ons nog steeds geen idee maken hoe we nu moesten lopen. Doordat ik er gisteren geweest was , meende ik dat we bij de rotonde rechtdoor moesten. Bij navraag bij de bakker bleek dat te kloppen.

Na een wandeling van zo’n 6 minuten waren we al op kantoor. We stelden ons voor en kregen een kop koffie. Daar hadden we wel zin in na zo’n rit. Mijn vrouw had een reistabletje geslikt tegen de wagenziekte. We lieten ons de warme drank goed smaken. Ondertussen ging het werk van mijn toekomstige collega’s gewoon door. Een schade afhandeling aan de telefoon en een kwestie van opnieuw  verzekeren van een x-aantal auto’s, waaronder een auto van de zaak en een auto van mevrouw. Nadat de gesprekken waren afgerond, werden wij in het esprek betrokken. Men vroeg naar hoe ik het vond om hier te gaan werken. Ook werd er over de bekende koetjes en kalfjes gesproken. Een collega die in de buitendienst zit, stelde zich voor. Fijn zulke aardige mensen. En zoveel openheid.

Daarna nog even langs gegaan bij de vrouw van de man met wie ik gisteren sprak. De secretaresse van mijn vrouw had daar op aangestuurd. Ook hier waren we zeer welkom  Haar man kwam even later ook thuis en heette ons nogmaals welkom.

Rond kwart voor xc3xa9xc3xa9n gingen we weer weg. even een stukje lopen en daar was de bushalte al. De bus was te vroeg, maar wij haalden het dus toch. Goed onthouden :OP TIJD VERTREKKEN!

Na een busrit van een uur en later nog met de stadsdienst 10 minuten, waren we tegen half drie thuis. Een hele trip, maar goed te doen. De chauffeur van lijn 40 meldde nog wel dat het goed was om in de stadsbus te vragen om een stempel van 10 strippen. Dan kon je gewoon overstapen zonder verder te stempelen. Het scheelde ons toch 2 x 2 stempels!

22 januari 2008:

Vandaag ga ik voor een kennismakingsgesprek naar Nijeveen. Ga samen met mijn begeleidster van het rexc3xafntegratiebureau. Hoef leker niet met het Openbaar vervoer. Dus: kalm an. Rustig opstaan en eten. toch ook maar een trommeltje brood mee; je kunt niet weten wanneer je weer thuis bent.

9:20 uur vertrokken naar het Noorden. De navigatie was ingesteld. Alleen bij de tweede bocht begon deze al kuren te vertonen. Ik heb het apparaatje maar in de handen gehouden, mijn knie ondersteunde het snoer, zodat de stekker bleef zitten. We kwamen na een mooi ritje toch ruim voor tienen aan. het is een pand naast het huis. Het ziet er erg gezellig en onderhouden uit.

Met de man, die er de leiding heeft, gesproken. Over wie ik ben, wat ik gedaan heb bij mijn vorige werkgever; wie hij is en wat zijn bedrijf doet. Ook gesproken over eventuele plannen voor de toekomst. Natuurlijk kwam ook de beperking van mij ter sprake, maar hier wilde hij niet veel over weten. Hij ging uit van het positieve; alles is te leren en je doet wat je kunt.

Het gesprek gaf mij een zeer positief gevoel over de mensen die hier werkten  Ook de werkplek op kantoor was al uitgezocht, ik moet alleen mijn eigen beenruimte gaan maken! Dit is grappig bedoelt. onder het bureau staan namelijk de gescande dossiers, deze moet ik nog gaan controleren en daarna opbergen.

Ik
zal veel gaan digitaliseren (scannen), ook andere administratieve taken behoren tot mijn mogelijke werk. Na het gesprek gingen we met een goed gevoel naar huis. We waren lovend over de mensen die hier werkten! Dit komt vast goed. 4 februari zal mijn eerste werkdag zijn.

Thuis gekomen, belde mijn vrouw. Zij was al op de hoogte, want de man waar ik mee gesproken had, is de broer van de secretaresse bij haar op de afdeling. Hij had haar gebeld met de mededeling dat hij erg tevreden over mij was. Dit steek ik in mijn zak!

21 JANUARI 2008:

Vandaag was het een rare dag. het is de laatste, normale werkdag bij deze werkgever in Meppel. Donderdag ben ik dan voor het laatst om afscheid te nemen. Vandaag dus weer afgereisd. Vervelend miezerige regen en veel wind.

Het bureau weer opgezocht, er was afgelopen vrijdag veel opgeruimd en veranderd. Veel mensen zitten ook op een andere plek. Gelukkig was voor mij alles nog bij hetzelfde gebleven.Allereerst kwam ik tot de ontdekking dat mijn oude plekje opgeruimd was. Het hele archiefje bij het kopixc3xaber-apparaat was opgeruimd. Gelukkig stond mijn bureau er nog wel. Zodoende heb ik mijn aantekeningen veilig gesteld en meegenomen naar mijn ander werkplek. Ook zag ik nog 2 brieven om opgeborgen te worden. Dit heb ik dus ook maar even gedaan.

Hierna aan de slag met het opschonen van het grote archief. Ongeveer 12 mappen geleegd.

Halverwege de ochtend werden we weer getrakteerd en wel op Staphorsterrolletjes. Ondank dat ik een beetje op mijn gewicht let – het is nu echt zo hoor! Heb ik het toch maar genuttigd. Ik had gisteren overigens iets te weining gegeten voor de activiteiten van de avond. Ik heb namelijk op de hometrainer 15 km. in hoog tempo afgelegd! In de trein, op de terugweg heb ik 1 boterham met kaas laten staan en deze tegen mijn principes weggegooid. Er is overal honger, dichterbij dan je denkt.

De trein van 16 over 12 gehaald en ik was dus weer vroeg thuis. Tijdens de wandeling naar het station heb ik nog even goed om mij heen gekeken. Van een aantal dingen afscheid genmomen: de mooie boom bij de Hoogeveense weg – wilg met knoesten en de beige volkswagenkever kenteken eindigend op JK. Ik heb hier altijd met veel plezier glopen. Zelfs vandaag.Ondanks die vervelende regen en harde wind! Ik regende volkomen nat, want mijn pluutje hield het nauwelijks dus die houd ik toegevouwen in mijn hand!

Handen gevouwen, ik mag hopen op een goede start op de nieuwe werkplek. Morgen het kennismakingsgeprek.

16 januari 2008:

Nog maar enkele dagen werken en dan naar een andere werkplek! Toch veel zin om hier nog even wat laatste uurtjes te maken. Wie weet steek ik er wat van op. Bruikbaar voor bij de nieuwe werkgever!

De reis verliep voorspoedig. Tot  Lichtmis een gehucht halverwege. Te herkennen aan de toren met het restaurant. Gemaakt van een oude toren door dhr. van der Most. Hij was gisteren nog bij: De Wereld draait Door. In dit restaurant met sterallures draai je tijdens het eten geloof ik eenmaal rond. Minpunt is geloof ik dat dan het eten op moet zijn en wordt je verzocht te betalen en te vertrekken.

De trein minderde vaart en reed op een slakke-gangetje verder. Dit duurde enige minuten. De snelheid zat er echt niet meer in. Ik zag in een weiland een haas ontwaken en met ons de strijd aanbinden en de haas wxc3xb3n! Volgens de fabel zou hij toch moeten verliezen, omdat hij zich gemakzuchtig opstelde tegenover de slak?

Gelukkig waren het slechts enige minuten dat de trein zo reed, ik houd niet van nutteloze vertraging.De machinist zette er de vaart er weer in. De conducteur zat bij hem in de cabine en zo stapte ik met een ongeknipt kaartje uit. Zweeg tegenover de stoere man die diteigenlijk  zou moeten doen. Wandelde op gemak, maar wel via de pas nu ontdekte binnenweg, richting kantoorpand. De telefoniste sprak me aan en vroeg of ik vanmorgen nog wat mappen in het archief op wilde bergen. Ik zegde toe dat ik dat halverwege de ochtend zou doen. Op de gang, richting koffie-automaat, zei een collega dat ik gezocht werd door een andere collega. "Je bent er toch"!"was haar verrassende opmerking. Ze vertelde door wie ik gezocht werd. Met een kop koffie in de hand liep ik naar de desbetreffende collega toe en vroeg hem wat ik voor hem kon betekenen. Hij vertelde dat een aantal mensen van kantoor hun post in mijn bakje hadden gelegd. In de veronderstelling dat ik dat op zou ruimen. Ik legde uit dat ik totaal niet op de hoogte was van deze afspraak en dat ik dus ook niet steevast  in dat bakje keek. Wel zegde ik toe deze vanmorgen leeg temaken. Met tot slot wel de opmerking dat het verstandig was er niets meer in te doen, daar ik er volgende week voor het laatst ben.

Het postvakje bevatte enige formulieren die in in de juiste mappen opgeborgen moesten worden. Dit leek eenvoudig, maar veel dossiers stonden niet op de voor mij logische plek. Het bleek iets te maken te hebben met het verschil tussen MKB en particulieren en de agrarische sector. Dit legde iemand mij uit en toen was het een fluitje van een cent.

Hierna enige dosisier-mapen geleegd en in enveloppen gedaan. Daarna opgeborgen in het archiefje. Toen naar beneden gegaan en de nodige mappen voor de dames van de balie opgeborgen en/of afgegeven bij een collega. De verdere ochtend (nog 45 minuten), heb ik weer wat doosiers geruimd. Klokslag 12:00 uur vertrokken. De trein van 16 over 12 haalde ik met gemak. Lekker vroeg thuis ! Mijn vrouw en jongste zoon zaten nog aan tafel. Hier maakte ik gebruik van; eigenlijk misbruik. Ik bakte vlug 1 eitje met hele dooier en verorberde zo, na mijn lunch in de trein, toch nog twee bammetjes! Vanavond maar even op de hometrainer.

15 januari 2008:

Een stuk rustiger opgestaan, omdat ik nu wist waar ik aan toe was. De ervaringen van gisteren en de reactie op mijn vertrek, hadden me goed gedaan. Ook wist ik wat meer over mijn taak. Het weer beloofde niet veel goeds voor vandaag, wind en regen, maar wel 7 graden. Het was nog droog toen ik naar de bushalte liep. In de bus was het behoorlijk druk, iedereen had eieren voor zijn geld gekozen.

Op het staion was het ook een drukte van belang! Veel mensen liepen over het stationsplein; op zoek naar de juiste bus. Ik manouvreerde behendig tussen de reizigers door, stempelde mijn kaartje af en liep naar de trein. Op het bord stond weer de gebruikelijke informatie:

STOPTREIN ZWOLLE  NAAR GRONINGEN, STOPT IN MEPPEL, ASSEN ETC.

MAAR IN HET ROOD STOND:

ACHTERSTE DEEL VAN DE TREIN BLIJFT IN ZWOlLE – NIET INSTAPPEN

HELP!! Wat is het achterste treinstel! Het is maar hoe je het bekijkt! Deze lijn is gelukkig het begin en eindpunt dus dat was duidelijk. De trein die met de neus tegen het stootblok stond was in dit geval het eerste treinstel dat ik tegenkom, maar de trein gaat achteruit, dus is dat het achterste treinstel. Begrijpt u het nog??? Grapje hoor. Voor de zekerheid ben ik hxc3xa9xc3xa9xc3xa9xc3xa9lemaal naar voren gelopen en koos voor het compartiment nxc3xa8t achter de machinist. Dat treinstel kon hij niet laten staan!   

Te voet in Meppel naar het kantoor gegaan. De dames beneden waren met iets gevaarlijks bezig. Zij probeerden – gelukkig wel xc3xadn de container – een aantal tl-buizen te breken, zodat deze pasten in deze container.Door rookwolken van vrijkomend poeder ( chemisch afval hoor!) en tussen rondvliegende glassplinters door, maar direct naar boven gelopen. Heerlijk gewerkt. Tegen twaalven was ik met een aantal dossiers gereed. Ik ruimde dus op. Was snel buiten en ik dacht nog: "Zal ik rennen om de trein te halen?" "Nee natwoordde ik, doe maar niet, heb je weer een paar dagen last van je benen misschien. Ik liep dus rustig richting satation Week zelfs nog af van de normale route, maar dit keer bleek het wel sneller. Met nog zo’n 7 minuten te gaan was er nog geen trein te zien, dus toch maar even gerend. Ik was amper boven en daar was de trein van 16 over 12! Scheelde mooi meer dan een half uur.Ondanks wat vertraging onderweg haalde ik zelfs de bus nog.De chauffeur stapte net in. In een overvolle bus naar Zwolle-zuid gegaan. Lekker de hele middag voor me. Daar was de jongste zoon. Hij was, na de lunch, ziek thuisgebeleven. Wel in overleg met moeder.

14 januari 2008:

Een goed weekend gehad; met mooie sportmomenten. De Europese Kampioenschappen schaatsen! Ik mag dat graag zien, heb er zelfs een link aan gewijd. Met daarbij een gedicht en beelden!

Vandaag weer aan het werk gegaan. Een beetje gespannen en onzeker over mijn nieuwe taak. Ook zal ik vandaag vertellen dat ik waarschijnlojk een andere werkplek heb en dat ik dus iets eerder vertrek. In die week ga ik wat oefenen met reizen.

Op kantoor vonden  mijn collega’s het erg leuk voor mij en ze vroegen er van alles over. Echte interesse dus. Snel naar boven gelopen, naar voor mij een nieuw bureau en een stel andere collega’s. Pak direct ook een kop koffie mee. Kan ik me een beetje ontspannen. Ik vraag een collega om het mij nog een keer uit te leggen. Dit doet ze erg goed. We brengen het direct in praktijk, want de we doen het dossier wat er nog lag. Daarna heb ik onder ogen van deze collega een ander dossier onder handen genomen. Dit ging gelijk al een stuk zelfverzekerder. Hierna zelf aan de slag gegaan. Als ik twijfelde kon ik bij alle drie de mensen terecht. Veel hoefde ik niet te vragen. Ik werkte lekker. Het was al snel tijd om weer te gaan.

Op het station werd ik in de wachtkamer weer gecontroleerd. Ik vroeg de conducteur naar de reden hiervan. Hij  vertelde dat het was om rust in de trein te krijgen, conflicten werden dan al op het perron "uitgevochten". Ook was het inderdaad verboden om je je zonder reisbiljet op het station te begeven. Behalve dus in de vertrekhal, je moest wel een kaartje kxc3xbannen kopen. Deze regel zou al geruime tijd gelden en het kon je een aardig centje kosten. 50 euro of zo! Ik legde de meneer  van de Spoorwegen uit waarom ik er naar vroeg. In de trein wordt ik nauwelijks gecontroleerd en hier op het station gebeurd het me in een week al twee keer! Hij legde uit dat er eigenlijk in de trein ook gecontroleerd zou moeten worden. Dat dit niet gebeurde zou liggen aan de mentaliteit van desbetreffende conducteurs. Ze gaan lekker bij de machinist zitten! Zo keuvelden we samen heerlijk verder. Toen mijn trein er dan ok was, bedankte ik hem voor de klantvriendelijkheid die hij uitstraalde.

De bus op station Zwolle dreigde ik weer te missen, zodoende stapte ik resoluut uit en zette het op een lopen! Lijn 1, en 3 had ik vanuit de trein al zien vertrekken, eens kijken waar lijntje 4 bleef. Deze keer kwam hij er ook al aan. Toch had ik het geluk weer dat hij langs mij moest dus ging ik wat brutaal midden op de weg lopen. Ik zwaaide ten teken dat ik mee wilde en de bus stopte. De chauffeur vroeg, toen ik instapte, of ik mee wilde. " Maar wat graag chauffeur! " dacht ik met de glimlach rond mijn lippen. Ze hebben vast een lesje klantvriendelijkheid gehad naar aanleiding van mijn belletje van vorige week! 

Wat kun je toch een invloed uitoefenen op mensen en situaties! 

10 januari 2008:

Gisteravond de bijeenkomst van Cerebraal bijgewoond. Het was er best druk. Ook weer nieuwe mensen ontmoet. Er was ook nog een filmpje van de lokale televisie, Hierin lieten ze zien hoe mensen met hersenletsel in een kleine groep iets van een activiteit naar eigen keuze konden doen. Zeker de kleine groep van deelnemers is juist een uitnodiging voor mensen met hersenletsel. Zo werd er op die avond geschilderd en getekend en op de computer geoefend. Verder vele bekenden de beste wensen gedaan. Ze hebben het soms best nodig dat beetje begrip en steuntje in de rug. Tot slot ook nog een gedicht voorgedrgagen.

Vanmorgen weer fris en monter opgestaan. Op kantoor weer direct aan het werk gegaan. Er moesten nog wat kopietjes gemaakt worden en  enige originelen moesten opgeborgen worden. Voor de probleemgevallen moest ik mijn collega’s om raad vragen, gelukkig kwamen zij er wel uit. Alles dus ten slotte opgeborgen.  Een nieuwe klus bij een weer andere collega. Het is de bedoeling dat ik dossiers van vroegere klanten uit het archief verwijder. De inhoud opnieuw sorteren en in enveloppen doen en opbergen in het archiefje op mijn "oude kamertje"- die naast het kopixc3xaber-apparaat. De uitleg hadden ze al voor mij op papier gezet.  De collega in kwestie hielp me met twee dossiers. Toen nam ik afscheid, mijn week zat er weer op. Maandag vraag ik opnieuw om wat hulp, want het is voor mij best lastig te onthouden. Ook bestaat de opdracht uit een aantal verschillende taken en handelingen.

De reis per trein verliep voorspoedig. We kwamen om 10 over heel aan op het station. Reden voor mij om in looppas naar de bus te gaan. De bussen van lijn 1, 2 en 3 zag ik voorbijgaan. Snel keek ik in de richting van mijn halte, HIJ STOND ER NOG! Terwijl ik verderliep, zette de bus zich in beweging. Hij reed langs mij en ik wapperde met mijn arm ten teken dat ik mee wilde. De chauffeur had mij wel degelijk gezien, maar maakte een gebaar van pech gehad en reed mij voorbij. In de bochten die volgden, gaf
hij zelfs wat extra gas, want er was geen verkeer in de buurt te bekennen. Hij kon dus stoppen, maar deed dat niet. Verbauwereerd liep ik maar naar de boekwinkel.

Toen de volgende bus er aankwam, liep ik naar de halte. Stapte de bus in en deed mijn beklag. De chauffeur zei mij dat ik niet bij hem moest klagen en overhandigde mij een kaartje , waar ik het kon uitleggen. De bus vertrok, onderweg kwamen we de desbetreffende bus tegen, ik keek de bus in en ontmoette de blik van de chauffeur. Het leek wel of hij mij ook gezocht had .Thuis gekomen heb ik in nette bewoordingen verteld wat mij overkomen is. De klacht vond bij de telefoniste wel wat begrip. Zij zou het naar zijn leidingevende sturen. Ik zou nog van Connexion horen!

Ben benieuwd of het wat helpt. Een bus missen is niet zo erg, maar als ze je moedwillig voorbijsnellen, dan krijg ik een gevoel van onrecht. Misschien baadt het. De toekomst zal het leren.

9 januari 2008:

Gisteravond thuis naar de film: " Kees de jongen " gekeken. De film is genmaakt naar het boek van Theo Thijsen. En erg leuke film over een jongen in de jaren 30. Soms wat vrolijk, maar ook ernstig en verdrietig.

In de zwembadpas vertrok ik naar de bus – een grapje. Dit is de versnelde pas van Kees in het boek. De bus was denk ik wat later dan normaal want ik moest best lang wachten. De reis per trein verliep voorspoedig, tot vlak over de snelweg bij Meppel. De trein minderde vaart en reed in wandelgang over de vaart. Poxc3xabtisch hxc3xa8.Hierna stopte het voertuig zelfs. Na enige tijd werd er omgeroepen dat we het station niet binnen konden rijden, omdat er een ongeluk was gebeurd tussen Hoogeveen en Beilen. De treinen voor ons blokkeerden de doorgang – althans zo werd gezegd. Met een mede-passagier had ik een gesprek. hij vertelde mij dat hij veel vertraging had en dit verhaalde op de Nederlandse Spoorwegen. Ik voelde niet de behoefte – de uiteindelijke vertraging was slechts 10 minuten. Toch hebben wij geen trein aangetroffen die ons de doorgang naar het perron zou kunnen blokkeren. We hadden er misschien wel eerder uitgekund en dan langs het spoor lopend het station van Meppel kunnen bereiken. Dit zou immers geen gevaar opleveren, daar de treinen verderop stilstonden. ( Ze blokkeerden ons immers toch de weg). Genoeg hier over het beleid van de N.S.

Op kantoor verontschuldigde ik mij, ik was tenslotte ook 10 minuten te laat. Liep wel snel naar boven, waar het werk al op mij lag te wachten. Vandaag zou ik de papieren die ik gekregen had, inboeken in de map RELATIEBEHEER. Deze bestond uit de onderdelen: NIEUW, WIJZIGINGEN en AFVOEREN. Dit uitsorteren en inboeken verging mij prima, alleen was het soms lastig dat gegevens ontbraken, zodat het niet ingeboekt kon worden. Ook was het soms niet snel duidelijk onder welk onderdeel het hoorde( is het overlijden van een klant nu een wijziging of hoort het bij afvoeren}.

Hierna  moest ik kopixc3xabn maken van de papieren uit een andere map.  Het origineel stopte ik in een ander mapje en het kopie moest ik nieten en ook in de map  RELATIEBEHEER stoppen. Ook hier ontbraken veel gegevens, zodat ik wel erg vaak om hulp moest vragen. Even  na twaalven ben ik er dan ook mee gestopt. Ik was eigenlijk best wel moe!

Op het station moest ik nog een kwartiertje wachten, ik had lekker rustig aan gedaan! Genoeg tijd om een boterham te eten in de wachtruimte. Na enige tijd kwam er een conducteur binnen en vroeg om de kaartjes. Hxc3xa8, was mijn gedachte! In de trein wordt zelden gecontroleerd en nu op het station wel. Ik vroeg dat dus ook aan de desbetreffende medewerker.  Hij zei dat het inderdaad een perrroncontrole was. Vijf minuten voordat de trein aan zou komen, liep ik nog even over perron 2. En ja hoor, bij de trap naar buiten stonden wel vier, ja u hoort het goed, vier!!! medewerkers van de N.S. de mensen te controleren. Was dit nu nodig? Er stonden misschien zo’n dertig mensen om de trein te halen. Of was er misschien een terreur-alarm?

Op het station Zwolle aangekomen was er geen bus te bekennen. Ze waren zeker snel vertrokken. Weer van de nood een deugd gemaakt en boeken bekeken en genoteerd. In de bus van 23 over heel gestapt – hij kwam erg laat aan en vertrok direct nadat de wachtenden waren ingestapt. Ik was blijkbaar vermoeid van het enerverende werk van vanmorgen, want ik staarde naar buiten en ineens besefte ik dat we al bij de dierenarts waren! Ik drukte snel po het knopje. De bus moest stoppen bij het stoplicht, hier maakte ik gebruik van en liep snel naar voren. Verontschuldigend vroeg ik de chauffeur of ik uit mocht stappen, omdat ik vergeten was te drukken bij de vorige halte. Daar gaf hij gelukkig gehoor aan. Zo hoefde ik slechts 100 meter extra te lopen! Morgen ga ik weer verder, hopeljk kan ik dan teren op de ervaring van vandaag en hoef ik niet steeds om hulp te vragen, alhoewel dat wel gegeven wordt hoor.

8 januari 2008:

Gisteren had ik meegeholpen met een presentatie over Niet Aangeboren hersenletsel. En wel op "De Landstede" een scholengemeenschap, met opleidingen voor verzorging, toerisme etc.De presentatie was goed gegaan en mijn inbreng werd als plezierig en aanvullend ervaren. Ik had in een korte samenvatting mijn leven na het ongeluk weergegeven. Ook las ik een tweetal gedichten voor uit mijn bundel. Daarna was er nog ruimte voor vragen. Deze ware er toch wel degelijk. Kortom: ik heb mij weer nuttig gemaakt .

Vandaag moest ik dus weer aan het werk. Een goede reis, met temperaturen ruim boven normaal en boven nul! Dat is een stuk lekkerdera als vorige week. Op kantoor direct weer naar mijn eigen stekkie gelopen. Ik wist wat me nog te doe stond. Ik moest de ingebonden dossiers nog in enveloppen doen en inruimen. Dit maar even snel gedaan, ik begin al routine te krijgen!   Hierna naar beneden om aan de begeleidende collega te vragen of er nog wat te doen was. Zij had een map vol papieren die in de dossiers gedaan moesten worden. En wel in het onderdeel Permanent – onder de rubriek: Stamgegevens.

Veel dossiers waren onvindbaar en dus ging ik bij de collega’s langs die het desbetreffende stuk behandeld hadden. Toen kwam er ook een AAP uit de mouw: veel dossiers bleken toch wel in het archief te staan. Ik moest alleen niet kijken op het nummer dat op de planken vermeld stond maar op het nummrtje – met zeeeer klerine cijfers op het dossier. O.K. weer wat geleerd.

Hierna heb ik mijn declaratie laten verzorgen door een collega en ben ik naar huis gegaan. Wel weet ik al wat me morgen te doen staat: papieren in de map RELATIEBEHEER stoppen en deze inboeken. Ook papieren van nieuwe klanten kopixc3xabren en de originelen in het dossiers stoppen. De kopixc3xabn mog
en dan weer ingeboekt worden in de map RELATIEBEHEER. Ik zal morgen nog wel even instructies vragen over het kopixc3xaber-apparaat. Ik ben het anders vast morgen al weer kwijt!

3 januari 2008:

De laatste dag al weer, dacht ik toch wel weemoedig. Ik had best drie dagen willen werken, maar het gezin wil ook de aandacht. EN TERECHT.

Heerlijk rustig opgestaan, de rest van de gezinsleden waren nog in diepe rust. Nadat ik mijn broodtrommel gevuld had, at ik een bakje yoghurt met cruesli en een bammetje vruchtenhagel. Daarna nog even snel de krant gelezen.Hierna een dikke sjaal om gedaan – lijkt wel kerst: SHALOM. De gevoelstemperatuur viel best tegen! Het koudst was het toch in Meppel. Wat was dxc3xade wind aangeWAKKERd en koud!!!

Op kantoor ben ik direct aan het werk gegaan. Gekeken of ik de laatst formulieren nu wel in een goede gele map kon stoppen. Het was helaas weer hetzelfde laken en pak als gisteren: van de dertig formulieren heb ik er denk ik een 10-tal op kunnen bergen. De rest ligt nu bij de collega op het bureau met een briefje : dat de mappen niet te vinden waren!

Toen maar naar beneden gegaan, deze collega had wellicht nog wat administratiefs te doen. Dit was niet het geval. UIteindelijk informeerde ik bij xc3xa9xc3xa9n van mijn naaste collega’s. Ik werk veelal bij hem op de kamer. Hij had gelukkig nog wel wat te doen.  Weer een aantal mappen leeg maken, inbinden en in een enveloppen doen.

Alle mappen zijn nu leeg en de inhoud ligt ingebonden in de kast. Ik keek op mijn horloge: 12:00 uur. Ik heb snel opgeruimd en ben vertrokken. Kon ik mooi de trein van 16 over heel halen. Volgende week doe ik het dan allemaal in enveloppen en  berg ik het op in het archief.Ik ken het klappen van de zweep al aardig en weet snel wat me te doen staat!

Na een snelle wandeling en wat rennen, heb ik de trein dan ook zeker gehaald. Helaas heb ik wel mijn kuitspier wat verkeerd belast en het doet nu best zeer bij het lopen!

Morgen gaan we naar het mediapark! Oude televisiebeelden bekijken. Ik heb daar echt zin in! Herinneringen ophalen uit beelden van toen, met chippies in een filterzakje en een glaasje ranja of Exota xc2xa9. Hier hoort u ongetwijfeld meer over.

2 januari 2008:

Zo, na zoveel vrije dagen en feestdagen had ik er weer zin in! Ik voelde me helder,  zeker na de terugtocht in de nieuwjaarsnacht! Wat een mist, het zicht soms nauwelijks 1 meter! Gelukkig toen heelhuids thuisgekomen.

Het openbaar vervoer heeft nog geen nieuwe tijden gekregen dus alles liep zeer vertrouwd. Iedere collega, voorzover aanwezig, wenste ik een voorspoedig 2008. De enveloppen heb ik voorzien van een naam. Die klus is dus echt af! Toen maar naar beneden voor verder instructies. Ik moest brieven perforeren en deze voorin het dossierdoen. En wel in de gele mappen van de Inkomsten Belasting. Eenvoudige klus, behalve dat de mappen lastig te vinden waren. De nummering van het archief klopt dus echt niet. Ook staan er nog veel mappen bij de collega’s op het bureau of in ander kasten. Dit was dus best wel zoeken. Helaas bleken vele  mappen niet traceerbaar. Dat schiet dus niet op. Morgen maar weer verder. 

Er was nog een jarige collega en we werden getrakteerd op een lekker worstenbroodje, lekker pittig! Mag ik dat hebben van Sonja Bakker? Ik wel!!  Ik heb andere voornemens.

De trein die mij terug naar Zwolle bracht, rook helemaal nieuw! Het was blijkbaar een treinstel dat net in gebruik genomen was. De stoelen waren van fel blauwe stof, met een lederen hoofdsteun. Mooie opklapbare leuningen en een mooi uitklapbaar tafelblad, waar je laptop prima op past! Ik ben alleen niet zeker hoe goed dit bestand is tegen vandalisme en vernieling!. Ook vond ik de trein zeer gehorig!

Thuis heb ik de kliko weer in de tuin gezet. Ik had hem volgestopt met afval van vuurweerk. Elk jaar is dat best wel treurig, ik moet zoveel opruimen van het plezier van anderen! Dit jaar was het trouwens wel meegevallen. Terwijl ik door de steeg loop zie ik twee bergjes met vuurwerkafval aan onze kant van diezelfde steeg liggen! Terwijl de kant van de buren zojuist schoongeveegd lijkt! Ik ben dus wel even gaan vragen hoe dat dat dus kan. Uiteindelijk heeft het buurjongetje met zijn vriendje het opgeveegd. Ik heb ze uit dankbaarheid maar een chocolaatje gegeven! Misschien doen ze dat soort flauwigheden niet meer.

Ook de krantenbezorger bezorgde me nog een poets. Ik had wel 6 kranten op de mat liggen! Toch maar even de klantenservice gebeld. Ze zouden de bezorg(st)er vragen hoe dat toch kon.

Morgen is er weer een dag!

19 DECEMBER 2007:

Voor mij de laatste werkdag van het jaar 2007. wat is er toch veel gebeurd! Positieve – en helaas ook negatieve elementen. Vanuit het boekje DE SECRET – zie gisteren – lijkt het me beter om van het positieve uit te gaan.

Een goede reis gehad, de vertragingen van gisteren lagen denk ik buiten de schuld van N.S.; als ik het krantenbericht moet geloven. Gisteren zou iemand 112 hebben gebeld met de melding van een gekantelde vrachtwagen bij Staphorst. Hij zou geladen zijn met explosieven. Wellicht dat het treinverkeer daarom even is stilgelegd.

Ik was het kantoor nog niet binnen, of men bedankte mij voor de kerstwens. Men vond het gedicht ook heel mooi:

BELASTBAARHEID

Hoe belastbaar

is een mens?

Hoeveel tegenslag

kan hij of zij verdragen?

Weining zon op het gezicht.

Is alles,

wat verdiend wordt,

wel eerlijk verkregen?

Aan de belasting opgegeven?

Hoe belastbaar

is de mens?

Kun je plezier en geluk afdwingen?

Het leven,

het tij doen keren?

Zie niet alls

als loon naar werken

of leven.

Probeer al het goede

te pakken.

Het slechte te negeren.

Al de pluspunten

door te geven.

Je zult zien

er zal veel

terug gekregen worden.

Gaat bijna gewichtloos

door het leven.

Ik vertelde natuurlijk over mijn hobby, het boekje en mijn web-log. Hierna naar boven om de klus af te maken. Uiteindelijk is het ook gelukt De kast is leeg. Zelfs de plank in het archief met enveloppen die nog van naam moeten worden voorzien, is op een stapel na klaar.

Tussendoor zelfs nog getrakteerd door een medewerker die jarig was. Hij had Staphorster rolletjes. Rolletjes van gesuikerd krokant deeg, gevuld met slagroom. Met aan de uiteinden nog pure chocola.

Na afloop om 12:00 uur afscheid genomen van de mensen die ik tegen kwam. De beste wensen gegeven en in ontvangst genomen. Ook kreeg ik nog een kerstpakket; een fles champagne en een bon voor een cadeau. Dit is van TINTELINGEN, of mag ik geen reclame maken.Erg leuk zo’n attentie aan het eind van he jaar. Krijg positieve tintelingen in mijn lijf.

Ook thuis werd de gift positief ontvangen

18 december 2007:

Terwijl ik uit de bus stapte en mijn rugzak om deed, hoorde ik iets van metaal vallen. Na zo’n 10 stappen bedacht ik me en keerde terug op mijn schreden. Een meisje dat me tegemoet liep zei dat er zeker iets op de grond lag. ik zag het: ‘hxc3xa9t’ was mijn eifeltoren – een sleutelhanger die ik meegenomen had uit Parijs. Dat beloofde niet veel goeds – ben ik bijgelovig of niet?  Ik liep naar de kaartautomaat en stempelde af. Wel handig, zo gaat het lekker snel. Uit onzekerheid kijk ik altijd voor de fun op het vertrekachema. 9:23 uur de stoptrein naar Groningen vertrek van perron 15. Ik liep dus richting het vertrouwde perron. Ik zag Gxc3x89xc3x89N trein! Hij was er vandaag vast geweest, want het spoor lag er nog! HI,HI. Op het bord, dat de vertrekgegevens aangeeft, was niets te zien – BLANCO. Ik ging op zoek naar personeel, en was alert op mededelingen van vertraagde treinen. Een conducteur die verveeld met zijn telefoon liep te spelen, kon niets anders uitbrengen dan een opmerking van "er zijn vertraagde treinen , hij zal vast wel eens komen!" Hier werd ik dus niet wijzer van. Ik liep terug en raagpleegde andere wachtenden. Ook deze dames wisten niets.

Na zo een minuut of 7 te hebben gewacht en te hebben gefoeterd op de Spoorwegen, ging xc3xa9xc3xa9n van de dames nog eens kijken op een ander perron. Zij dacht een oplossing te hebben gevonden in de Intercity naar Groningen van 9:47 uur. Ik was dat nog niet van plan, want dat was me al eens eerder gebeurd en toen bleek de trein toch NIET in Meppel te stoppen. De dame kwam ook terug en wist te vertellen dat de machiniste van xc3xb3nze trein ook niet wist waar haar treintje was! Blijkbaar had het haar interesse niet, want de dame in kwestie voegde er verbolgen aan toe:" En ze pakte gewoon een bekertje koffie!"

Na nog weer 8 minuten, kregen we uiteindelijk te horen dat er een trein aan zou komen, deze stond geblokkeerd en had een vertraging van nog 5 minuten!  Uiteindelijk kwam de trein inderdaad aan. Ook verschenen er toen weer gegevens op de borden en werd het omgeroepen. Onze trein bleek uiteindelijk slechts 10 minuten vertraging te hebben opgelopen. Na vertrek, moesten wij weer wachten op nog een Intercity naar Groningen, maar goed. Na een stevige wandeling vanaf het station  Meppel naar het kantoor, was ik maar ietsje te laat.

Ik leverde mijn kerstkaart af aan de telefoniste, met de vraag of ze deze kon vermenigvuldigen en onder de collega’s kon verdelen. Weer heerlijk gewerkt. Wederom de ingebonden papieren in een enveloppe gedaan. Wel kreeg ik te horen dat we gisteren vergeten waren, om de naam van de klant te vermelden naast het klantnummer. Ik had het er nog over gehad: "alleen het klantnummer, gxc3xa9xc3xa9n naam?". Maar goed, dat doe ik volgend jaar wel! Eerst heb ik weer een plank afgewerkt en een plank gevuld in het archief. Op de plank met  onvolledige dossiers heb ik maar een papiertje gedaan. Kan ik volgend jaar verder, en hoef xc3xadk het niet te onthouden.

Op tijd gestopt met werken. Via de telefoniste kreeg ik te horen dat mijn post verwerkt was. Ben benieuwd hoe men morgen zal reageren.

Op het station, was het een drukte van belang. De wachtkamer zat stmpvol en op het perron stonden ook meer reizigers dan anders. Er bleek een chaos ontstaan te zijn! Veel treinen hadden vertraging opgelopen. Op mijn perron kwam een trein langs. Toen deze om de bocht verdwenen was, vertelde de speaker dat dit de extra stoptrein naar Zwolle moest zijn. Nou gestopt was hij niet! Daarna kwam er weer een trein, deze stopte wel. Ik drukte nog op de knop voor de deuren. Maar de deuren bleven gesloten. Ik dacht terug aan een eerdere belevenis. Ontmoedigd droop ik af. Wel zag ik aan de kop van de trein, de conducteur uitgestappen en over het perron naar een volgend treinstel lopen. Ik probeerde hem nog te attenderen dat ik best wel meekon! De man floot zijn deuntje, het signaal voor vertrek. En de trein ging zonder extra passagiers verder. De treinen naar Leeuwarden en Groningen liepen ook vreemde vertragingen op. Veel gestrande reizigers wachtten in de verwarmde restauratie, maar hoorden nu geen mededelingen van de speaker. Zo liepen
deze mensen nog meer vertraging op. Zelfs zo erg dat er mensen waren die weer naar huis terugkeerden, omdat verder reizen totaal geen zin meer had.

Ik reisde naar Zwolle, gewoon met de vertrouwde trein van 7 voor heel. De machinist had blijkbaar haast. Of de buschauffeur nam dit keer de tijd. Want ik haalde mijn aansluiting, zoals dat heet. Zo was ik toch lekker snel thuis.

Thuis even snel de container binnen gehaald en de afwas gedaan. Daarna de post bekeken. Veel kerstpost. Ook de LeesMEE was binnen. Hier stond weer een gedicht en een artikel over mijn boekje in. Het was echt heeeeeeel erg mooi geworden. Eens zien hoeveel kopers dat oplevert. De oplage van het blad is tenslotte toch 5000!

Ook nog even naar de bibliotheek geweest. Wxc3¡t een energie! Zelfs 2x gefietst, want ik was NOTABENE mijn portemonnee vergeten, met daarin mijn biepkaart. Gelukkig vond ik boeken van mijn gading. Een thriller van een nieuwe Engels schrijfster, een nieuw boek van Kellerman  xc3xa9n DE SECRET van BYRNE!! Een boek dat uitgaat van de kracht van positief denken. Net iets wat ik nodig heb, na zo’n dagje treinen. Misschien kunnen ze het bij de Spoorwegen ook eens lenen!

17 december 2007:

Na een rustig weekend ( mijn vrouw was ziek geweest) weer heerlijk naar Meppel gereisd. Niets noemenswaardig meegemaakt onderweg. Op kantoor snel even de lijst met dagen dat ik in januari ga werken afgegeven. Bij mijn collega’s op de kamer gekomen, wist ik wat mij te doen stond: de ingebonden mappen in een grote brede enveloppe stoppen. Deze dan voorzien van klantnummer, code : inkomstenbelasting, vennootschapsbelsting of permanent. Dan nog de jaartallen erbij. De enveloppen konden dan in het archief gedaan worden. Zo gezegd, zo gedaan. Alles ging goed. Tot ik bij het archief kwam. Hoe kreeg ik numer 42445767 er ooit tussen! ik zou dan de gehele kast moeten veranderen! Ik gaf dit aan een collega door. Zij kwam kijken en zag het probleem. Gelukkig kreeg ik een eigen plank toegewezen. Gewoon alles op xc3xa9xc3xa9n plank leggen. Prima, wat mij betreft. Heerlijk gewerkt, ook nog even met de medewerkers gesproken over het gesprek dat ik met hun manager had afgelopen donderdag. Zij waren blij dat ik er nog een maand extra had weten uit te slepen. Bij vertrek zeiden we : "Tot morgen."

De terugweg verliep ook prima, helaas mis ik steeds vaker de aansluiting met lijn 4. Niet getreurd:  er is een boekhandel op het station.

Het was vaandaag wel een stuk kouder. Zeker op de terugweg in Zwolle voelde het behoorlijk koud aan door een stevigere wind dan in Meppel.

Heb ’s middags nog met mijn begeleidster gesproken over de weg naar een andere werkplek. Een collega van mijn vrouw heeft nog wel wat in het vat, haar broer heeft ook een verzekeringskantoor in Meppel, met wellicht wat mogelijkheden voor mij. We zullen zien.

Ook even een kerstkaart gefrxc3xb6beld voor mijn collega’s. Een gedichtje mxc3xa9t een toepasselijke tekening. En natuurlijk de BESTE WENSEN VOOR 2008!

13 december 2007:

Vandaag wel naar Meppel, maar niet om te werken. Ik heb een gesprek aangevraagd met de manager. Ik voel geen stress, er kan niets mis gaan. Misschien kan ik er nog wel iets aan hebben door er met iets extra’s vandaan te komen.

Onderweg naar de bus kom ik een zwarte kat tegen, hij ligt pontificaal op een kast voor de elctriciteit. Ik ben niet bijgelovig, maar ik merk dat ik wel alerter word op onheil. Bus en trein vertrekken gewon op tijd. De stroom viel toch niet uit.

In de trein zit ik tegenover een goed-uitziende jongedame. Ik genoot dus van het geboden uitzicht. Buiten was er vast niets nieuws waar te nemen. Schuin tegenover mij zat een grijze heer. Zijn boek lag, geopend op de kop tegen dichtslaan, op het plankje bij het raam. Hij luisterde naar muziek via een walkman. Opeens twinkelen zijn ogen, blijkbaar herkende hij een mooie strofe in de melodie. Hij begint te trommelen op de maat. Toetst dan voorzichtig met beide handen op het onzichtbare klavier. Dan zwaait hij met beide wijsvingers als een dirigent. Het is dat er iemand tegenover hem zit, anders was hij gaan staan om de maat aan te geven. Ik kan mijn lachen nauwelijks inhouden.

We naderen Meppel, de dame voor me belt met een collega. Ik knap direct af op haar stem… Zij spreekt heel naxc3xafef, met een nog kinderlijker piepstem. Ze kwam er direct onvoordeliger uit te zien.

Het resultaat van het gesprek van vorige week kreeg ik tijdens het gesprek van vandaag niet veranderd. Ik kan hier niet blijven werken. Er zijn geen doorgroeimogelijkheden – 3x woordwaarde voor scrabble – voor de functie "archiefmedewerker" die ik bekleed. Deze functie is hier gecrexc3xaberd, speciaal voor mij. Wel krijg ik een aantal complimenten over mijn functioneren. Dit doet me zeker goed. Ook krijg ik het voor elkaar dat ik de maand januari kan blijven werken. Mooi toch?

Op de terugweg trek ik een sprintje. Haal de trein van 16 over heel. Eerder dus in Zwolle. Deze tijd gebruik ik om een extra kaartje Zwolle-Meppel , zonder datum te kopen. Ook bezoek ik nog even mijn oude opdrachtgever van de schoonmaak – het UWV kantoor aan de Koggelaan. Daar zie ik direct enige bekenden van de bewaking en de balie. Met hen heb ik heel wat jaren op het oude kantoor doorgebracht. Het is een prettig weerzien. Na een uurtje met veel "lastige klanten" ben ik maar naar huis gegaan.

Hier tref ik zoonlief voor de deur. Hij heeft vanmorgen, bij vertrek naar school, het licht aangelaten. Bij thuiskomst denkt hij dat ik al thuis was, want het licht brandde tenslotte. Hij stopt de sleutels in de brievenbus en belt aan. Toch wordt er niet opengedaan. Gelukkig arriveer ik al snel. Hij geluk en ik ook. De zwarte kat had voor hem geen staartje. Voor mij : een staartje aan werktijd in januari 2008. Het jaar beginnen we dus voorspoedig!

12 december 2007:

De laatste werkdag is weer aangebroken, kan ik alles afkrijgen vandaag? Het maakt niet uit of het lukt.  Voordeel van het werken hier.  Alles wat je doet is meegenomen. Toch leg ik mij zelf ook wel wat druk op, want het zou goed zijn het pand  pas te verlaten als alles opgeruimd is.

Eerst noch maar in Meppel zien te komen. Je weet maar nooit… Is het een voorgevoel of een kwaliteit van een ziener?  De trein staat gereed, zoals altijd op het juiste perron. H
elaas blijven de deuren gesloten. Slechts wat gesis is hoorbaar. Ik besteed mijn wachttijd liever nuttig dus sla ik mijn "De Pers" open, en lees alvast wat. Leunend tegen een pilaar. Af en toe drukt xc3xa9xc3xa9n van de wachtenden op de knop voor de deuren. Zij blijven koppig dicht.  Slechts een blokkerend geluid nu en nog steeds dat gesis.

"Gelukkig is het droog," verzucht een bejaarde heer. Ik beaam dat en wijs hem er op dat juist dxc3xadt gedeelte van het station gxc3xa9xc3xa9n dak heeft. Een drietal NS-ers komt nader. Zij overleggen, maar zwijgen tegen de reizigers. Ik hoor hen aan terwijl zij mij passeren. " Heb jij de sleutel meegenomen?" verzucht de ene. De ander schudt ontkennend, de ander bevestigt het besluit. "Volgens mij hangt het in de cabine." Zij kunnen de bestuurdersplaats wel bereiken, maar voor ons blijft de trein gesloten. Ik merk op, dat we misschien via die deur de trein dan maar in moeten. Van het personeel horen we niets. Dan gaan de deuren open en weer dicht, en dit herhaalt zich zo’n vijf keer. Ik blijf netjes wachten, stel je toch voor dat je binnen bent en de trein besluit je binnen te houden!

Een andere perronmedewerker komt naderbij en ik vraag hem of we veilig naar binnen kunnen. Hij vertelt ons tenminste dat we in kunnen stappen. Van de machinist en conducteur hadden we niets meer vernomen. Zij zitten al vertekklaar in de "stuurhut". Als de trein start en warm loopt te draaien, klinkt er een stem door de speaker: " Wij vertrekken vijf minuten later dan gepland, excuses voor de vertraging. De trein had geen lucht en daarom konden de deuren niet open. " Ik had het kunnen weten denk ik nog, de trein zag inderdaad wat bleekjes en lag uitgeteld op haar zij. Ik glimlach over de gedachte. Dan spookt er een noodsignaal door mij heen! Kunnen we wel ademhalen! Ik inhaleer eens diep, het lukt. Slaak een zucht van verlichting. De trein vertrekt, met slechts 5 minuten vertraging.

Op het werk lukt vandaag alles. Het loopt gesmeerd. Ik krijg inderdaad het werk af. Alle mappen van etiket voorzien en de andere mappen leeggehaald en de papieren ingebonden. Tot slot moet ik de lege mappen naar het archief brengen, waar ze wachten om hergebruikt te worden. Helaas is het niet mogelijk alles terug te zetten, plaatsgebrek. Gelukkig hebben  mijn collega’s op de werkplek voldoende loopruimte. De rest ruim ik volgende week wel op.

Voor vertrek maak ik nog een afspraak om met de manager te spreken, dit heeft met het staartje te maken… u hoort nog. Morgen dus nog een keer naar Meppel.

Op het station gekomen, loop ik naar de wachtruimte om mijn brood te eten. Komt er in ene een trein aan! Hoe is dat mogelijk? Dat hoort de intercity te zijn. Toch stopt deze trein recht voor me. Ik reik naar de knop, zet de trein zich weer in beweging! Kon me al niet vorstellen dat dit een genoegdoening was voor vanmorgen. De treinstroom gaat gewoon door. Dus toch wachten op mijn stoptreintje, deze komt over een kwartier!  Mooi tijd om wat te eten. Gelukkig overdekt en uit de wind.

11 december 2007:

Na een rustige nacht, frisser opgestaan dan anders. Heb weer wat meer lucht. De afgelopen periode was ik snipverkouden, het uitspuiten van de oren had wel iets geholpen, maar er zat wel degelijk een ontstekinkje in een holte of zo.

Op het werk de puntjes op de i gezet. Halverwege gekomen met de mappen van inhoud te ontdoen en in te binden. Gelukkig waren  er nog wat bindertjes bij de administratie te verkrijgen anders had ik niet eens verder gekund met mij  werk. Morgen zal ik dit wel af krijgen. Dan ga ik dan denk ik de boel opbergen in het archief. In enveloppen stoppen, van nummer en naam voorzien en opbergen! Vast wel weer een leuk afwisselend werkje. Als het maar niet te hoog opgeborgen moet worden. Want ik ga niet op hoogte werken! Dit in verband met een probleem met mijn evenwicht. Anders laat ik een collega dat wel opbergen. Zo heeft alles een oplossing. Toch?

Het is goed iets alleen te kunnen, maar juist samen te doen!

10 december 2007:

Na een rustig weekend weer het droomland verlaten. de warmte binnen vaarwel gezegd. Toch lekker aan het werk. de nieuwe treinregeling had op mijn route geen gevolgen. dit had ik zondag thuis al gegoogled op NS.nl .Dus gewoon om 9:23 uur op perron 15 de trein naar Meppel genomen.

Op kantoor direct aan het werk getogen. De mappen, die resteerden,  van een etiket voorzien.

De rest van de mappen die in de molen hadden gezeten, waren eral uitgehaald door een vrouwelike collega. Dit waren mappen van oude klanten. Zodoende konden ze leeggehaald worden. Dus dit moest ik inbinden – om het bijelkaar te houden. Later ga ik dit allemaal weer in een grote envelloppe doen om in het archief opgeborgen te kunen worden. Dit in verband met de bewaarplicht en evtentueel de mogelijkheid dat een vertrokken klant ook weer terug kan keren op het nest.

Op de terugweg ontwaarde ik een ooievaar in een boomtop aan de einder. Hij had boven in de top een gigantisch nest gebouwd! Het nest omvatte de halve boom! wist niet dat een ooievaar zo nestgebonden was! de winter komt, wie weet moet hij wat onderhoud plegen?

Ik voel me ondanks mijn werk zeer uitgerust, ben in staat na thuiskomst nog het een en ander te doen. Heb voor het eten de benedenverdieping nog schoongemaakt!. Ondanks het staartje op mijn werk, waar ik later nog over spreek, voel ik mij niet uit het veld geslagen. in tegendeel, ik gervxc3xb3xc3xb3r!

Blijkbaar is niet iedereen in staat op

m met negativiteit om te gaan! De heer A.J."( zanger van de hit "meisjes met rode haren") is uit het leven gestapt. Hij verkoos het eeuwige boven het tijdelijke.

6 december 2007:

Pech voor mij, en velen met mij . Ik was niet meegenomen naar Spanje. Had er wel zin in gehad. Lekker op het strand met prima weer! Toch maar richting werkplek vertrokken. Ik wist wat me te doen stond. Helaas niet de gehele molen klaar gekregen. Er waren nog wat mappen te doen die bij een collega in de vensterbank lagen. Ook moest ik nog wat papieren uit een volle map halen en inbinden en in een andere kast stoppen. Dit ga ik volgens mij volgende week ook doen, dus was dit een mooie testcase.

Met mijn naaste collega’s over het staartje, wat ik gister meldde,  gesproken. Zij reageerden net als ik. Ik kom er later op terug. Snel naar huis vertrokken, want ik moest met de jongste telg naar de ortodontist. Hij kreeg een buitenboordbeugel!

5 december 2007:

Vandaag is het Sinterklaas. Niet voor mij en het gezin. Wij hebben het al gevierd, afgelopen zondag. Het was een groot succes. De kinderen wat ouder en dus is het wat gemakkelijker om  aandacht voor elkaar te hebben. Er waren leuke presentjes bij. Iedereen was tevreden. Ik ben ook erg verwend. Een mooi horloge zat er in de zak, samen met een heel mooi veelzeggend gedicht.  Na een jaar vol veranderingen heb ik mijn draai gevonden. Mijn oude horloge liep niet meer op tijd en als je de trein moet halen is dat niet handig, dus…

Hoe weet die Sint dat toch..?

Heerlijk gewerkt, helaas op een andere werkplek. dit pakte vervelend uit,  omdat er een vreemde muis bij zat. Deze is van een collega met RSI. De muis is dan een stuk boller en gedraaid. Om zo de pols niet te belasten. Voor mij was het weldegelijk een probleem.  Dus alles maar zonder linker- en rechter- muisknop gedaan. Alles opnieuw intypen en niets knippen en plakken. Het gaat wel, maar kost een hoop meer tijd. Ook het copixc3xaber-apparaat was stuk. Dus moest ik gebruik maken van het apparaat op de Begane Grond. Dat is voor elk printje wel de gang door, wenteltrap af, hoek om en weer terug. 

Kreeg nog een beloning; een pakje van de Sint, een doosje met pepernoten, banketstaaf en marsepein namens de personeelsvereniging. Erg leuk, ik waardeer dat zeer. Ook nog een bon voor een gratis kerstboom – aftehalen bij een klant van het bedrijf. Ik heb de bon weggegeven aan een collega van mijn vrouw. Wij hebben vorig weekend net een kunstboom gekocht. Ben ik ook in staat om hem op te zetten en van ballen te voorzien. Ik krijg namelijk exceem van de naalden!! Dit is echt geen smoes hoor.

Deze dag had nog een staartje, maar daar kom ik later wel op terug.

’s Avonds naar mijn ouders geweest. Pa is tenslotte jarig. Erg gezellig, maar ook lekker rustig. De verjaardag was gecancelled, want mijn vader voelde zich gister erg ziek. Gelukkig voor hem ging het nu al wat beter. Voordeel voor mij ook. Ik vond de rust prima, wamt ook ik ben snipverkouden.

4 december 2007:

Na een weekend vol  afwisseling – verjaardag, sinterklaasfeest en een bruiloft – was het weer even wennen. Vroeg op staan en werken. Na een korte vertraging -de intercity naar het Noorden kreeg voorrang, was ik na een stevige wandeling nauwelijks te laat.

Direct aan het werk gegaan. Al heel vlug had ik de mappen xc3xadn de kast van etiketten voorzien. Nu waren de mappen van de inkomstenbelasting aan de beurt. Deze waren te vinden in een naastgelegen kantoor. Zij stonden allen, strak in het gelid, in de molen. Ik was gelukkig  lang genoeg om alle mappen te kunnen pakken, dus kon ik zelfstandig verder. Een collega heeft nog wel even de mappen van vertrokken – klanten uit de molen verwijderd. De kans is anders zeer groot dat ik overbodig werk ga verrichten.

Even voor twaalven ben ik gestopt, om nog even de declaratie van mijn reiskosten in te voeren en naar de administratie te brengen. Het gaat toch om een aanzienlijk bedrag. Dat is best welkom in deze dure tijd van het jaar.

Onderweg nauwelijks iets beleeft. Daarom vertel ik maar een anecdote van afgelopen vrijdag in de supermarkt. Ik stond met een kar vol boodschappen in de rij bij de kassa. Voor mij stonden twee dames van zo`n 60 jaar. Al omaxc2xb4s zo bleek,  want zij werden gedag gezegd door schoondochter en kleinkind. Een van de dames deed een greep naar de zakken met pepernoten, die in een steling bij de kassa stonden. Erg aanlokkelijk voor kleine kinderen, maar blijkbaar ook voor " oude snoepers". De andere dame vertelde de ander dat zij ook zo van snoeperij hield. Vooral rond Sint en kerst. Dus kreeg zij van de dame in kwestie ook een zak strooigoed toegeworpen in haar karretje. Ik mengde mij in het gesprek door te zeggen: "En dan manlief laten strooien, met de zwarte handschoen aan!"  Beide dames begonnen te lachen en herkenden het. Een van de dames was nog meer adrem en had haar weerwoord klaar. " Je krijgt dan direct wat beweging, dan is snoepen verantwoord en kom je niet zoveel aan!"  Ik lachte met hen mee. Zag in gedachten al een girjze heer vanachter de deur met snoepjes strooien. en vrouwlief op de hurken snoep graaien! Hoezo is Sinterklaas een kinderfeest? 

28 november2007:

De laatste werkdag voor mij, de rest van de collega’s zitten op de helft. Vandaag de klus geklaard die ik mezelf gesteld had. Alle mappen in de archiefkast zijn voorzien van een nieuw etiket!  Zelfs al begonnen aan de kast met mappen van persoonlijke klanten die aan mijn directe collega’s zijn toegewezen!

Aan het einde van mijn werkdag – 12:00 uur, nog even gesproken met xc3xa9xc3xa9n van mijn                   " kamergenoten ". Hij vroeg me op de man af wat ik van het werk vond. Ik gaf hem te kennen dat ik het leuk werk vond. Wel sprak ik mij er over uit dat er wat beperkingen in het computerprogramma zitten, maar dat ik er aardig mee uit de voeten kan. Ook bedenk ik zelf trucjes op iets op te lossen. Zo mag ik nu zelf de lettergrootte bepalen, om zo iets wel passend te krijgen. Mijn gesprekspartner vond het leuk te horen dat ik het naar mijn zin had en gaf te kennen dat er nog genoeg te doen valt. Volgende week maak ik hun kast verder af en ga ik mijn aandacht richten op de gele mappen in de "MOLEN". Dit zijn de mappen van de Inkomsten- en Vennotschapsbelasting volgens mij.

Leuk zo met de mensen op kantoor te spreken en zeker fijn te weten dat er voor mij nog genoeg te doen valt. Ook houdt men rekening met wat ik aankan, Zo is een lastige klus al doorgegeven aan een ander die het wel kan, gezien haar ervaring.

Nu lekker van het lange weekend genieten. de huishoudelijke taken zijn na vanavond ook allemaal geklaard. Kunnen we ons voorbereiden op de feestjes van mijn zwager, het sinterklaasfeest, het Trouwfeest van mijn zus en zwager en de verjaardag van mijn vader!

Weer eens een gedichtje:

BELASTBAARHEID

Hoe belastbaar

is een mens?

Hoeveel tegenslag

kan hij of zij verdragen?

Weinig zon op het gezicht.

Is alles

wat verdiend wordt,

wel eerlijk verkregen?

Aan de belasting opgegeven?

Hoe belastbaar

is de mens?

Kun je plezier en geluk afdwingen?

Het leven sturen,

het tij doen keren?

Zie niet alles

als loon door werken

of leven.

Probeer al het goede

te pakken.

Het slechte te negeren.

Al de pluspunten

door te geven.

Je zult zien

er zal veel

teruggekregen worden.

Gaat bijna gewichtloos

door het leven.

27 november 2007:

Vol goede moed weer opgestaan uit het warme bed. De nachten zijn nog niet zo koud, maar de winter schijnt toch in aantocht te zijn. Ik merk het aan de natuur. Er vliegen overdag en ’s nachts hele koppels ganzen over. Helaas weet ik niet of dit de xc3xa9chte trekkers zijn. Het kunnen namelijk ook de gasten uit het Noorden zelf zijn. Zij overwinteren hier en vliegen gewoon heen en weer in Nederland, op zoek naar voedsel.                                                   

Deze nacht is overigens niet koud geweest, boven nul gebleven. Ook de wind is gaan liggen. Goede reis gehad, nog een helpende hand toegestoken naar een oude dame mxc3xa9t boodschappenkarretje en moeder mxc3xa9t kinderwagen. Hoe kom je anders de bus of trein in of uit?

Op kantoor gezellig een halve kast met mappen van etiket voorzien. Heb nu best in de gaten hoe het werkt en dat brengt de oogst van de ochtend aardig omhoog. Afscheid genomen en de collega’s nog een werkzame middag gewenst. Het is voor mij weer tijd om te gaan.

Onderweg in trein en bus is het rustig. Weinig scholieren. Zouden ze nog staken zijn? Hier in de omgeving speelt het geloof ik niet zo en is het rustig gebleven. De staatssecretaris weet blijkbaar niet wat er speelt en hoe er mee omte gaan. Zij spant wethouders en onderwijzend personeel voor haar karretje. Deze mensen moeten de jeugd maar in het gareel houden. Ook wordt er door haar een beroep gedaan op de ouders.  De scholieren maken gebruik van hun recht, alhoewel er natuurlijk altijd raddraaiers bij zitten die alleen uit zijn op rotsooi trappen en de boel verstieren voor hen die alleen hun STEM willen laten horen.

Hopelijk weet ook de sterke arm nu beter er mee om te gaan, want als je zag hoe dat vorige week vrijdag ging. De agenten sloegen er op los met de wapenstok, terwijl deze kinderen, van amper 15 jaar, echt bezig waren in de goede richting te lopen. Zij konden niet sneller, want er stonden zo’n honderd jeugdigen achter hen. Dit werd door de staatssecretaris van Onderwijs ook afgedaan met een inspelen op de situatie.

Hoe ga je om met grote groepen mensen die slechts opkomen voor hun recht? Daar sla je zeker niet op in. Het moge duidelijk zijn: het is een nieuw fenomeen.

Ik weet niet of alle stakers precies weten waar het om gaat. Weten ze allemaal wel waar de klepel hangt? Misschien vraagt men zich af wat er in 1040 gebeurde. Ik heb het gevonden:

In het jaar 1040 schonk de Duitse koning Hendrik het landgoed van Groningen , met munt- en tolheffingsrecht, aan de bisschop van Utrecht. Ook in die tijd was er sprake van een onrustige situatie. Zeker als de bewoners onrecht werd aangedaan. De bisschop in het verre Utrecht had  toen zelf niet veel te vrezen, want hij liet zijn taak opknappen door prefecten.( WIKIPEDIA)

Zo zie je maar, dat de geschiedenis zich herhaalt.

Verder is alles rustig verlopen, U kunt rustig gaan slapen… en morgen gezond weer op.

26 november 2007:

Na een weekend vol afwisseling ben ik weer naar Meppel afgerreisd. Amper onderweg maakte ik al wat mee. Een mevrouw op de fiets stopt in eens en begint te roepen: "MEVROUW!!!" Ik  liep net langs. De mevrouw spreekt mij aan: "Die mevrouw heeft haar portemonnee verloren." En ze wijst op de grond. Ik volg de beweging van haar hand. Zie op de grond een goed gevulde beurs ligen. Ik raap het op, want in het kinderzitje zat een kind, deze mevrouw kon dus niet bukken. Rechtopstaand zag ik dat de andere mevrouw in kwestie al omgedraaid was. Zij was inderdaad de eigenaresse van de portemonnee. De rits van haar tas was los geraakt. Zij had niets van het gebeuren  meegekregen. Gelukkig kon het zo toch bij de eigenaresse terug bezorgd worden.

In Meppel was het weer leuk om te zijn. Ik wist wat mij te doen stond. Al snel had ik de computer op gang. Snel ingelogd met het wachtwoord van een collega en de instructies uitgetypt en uitgeprint. Hierna verder gegaan met het maken van etiketten. Zelf oplossingen gevonden voor het ruimteprobleem in het sjabloon . Mag dus ook in kleiner lettertype gemaakt worden. Maak nu zelfs gewoon 4 verschillende etiketten in xc3xa9xc3xa9n sjobloon en print dit dan uit. Vergt meer precisie en concentratie, maar het gaat mij goed af! Hier ga ik dus mee door.
    

Het is vandaag wisselvallig weer en dat is te merken! Wind, regen en een flets zonnetje wisselen elkaar af. Onderweg terug naar het station begint het hard te regenen dus pak ik mijn umbrella…ellla…ella. Deze moet ik wel uit de wind houden, anders vouwt het dubbel! Wxc3¡t een wind! Eenmaal in de trein  passeren we drie windmolens. Twee draaien hard hun rondje voor de levering van energie. De ander staat blijkbaar niet geheel met de kop in de wind, want hij draait heel traag.

"Wees flexibel in het leven, want dan kun je je draaien bij wind. Dan kun je zelfs bij  tegenwind  nog werken en kan het je nog energie opleveren ook!"

20 november 2007:

Vandaag zou ik de laatste dingen af gaan maken. En samen met mijn begeleidster een stappenplan maken en deze voorleggen aan een collega. Met die intentie ook richting kantoor gereisd. Onderweg gebeurde niets noemenswaardigs. Iedereen reisde op zichzelf, geen conflict of bemoeienis. Ook het landschap dat aan ons voorbij gleed, bleek daar in te berusten.

Op kantoor zag ik dat mijn "partner" nog niet gearriveerd was, dus beklom ik de wenteltrap naar mijn collega’s. Ik deed mijn rugzak af en nam de map met papieren mee naar de juiste persoon. Zij moest mij kunnen vertellen waar ik de dossiers van twee pariculiere klanten kon vinden. Exc3xa9n van de klanten was snel gevonden. Hoe het kwam dat dat gister niet gelukt was, werd mij pas duidelijk toen ik de wanorde in nummering ontdekte. Het ging echt van plank naar plank en dan niet logisch van links naar rechts. Hier zou ik de logica nog eens van moeten onderzoeken.  De andere  klant bleek voor haar ook onvindbaar, daar was iemand waarschijnlijk mee bezig en moest vast op een bureau liggen. Gelukkig nam zij de map met stukken mee en zou het zelf opruimen. 

Ik ging weer naar de Begane Grond, hier kon ik weer wat werk ophalen. Deze collega was op dat momnet erg druk. Ik wachtte even. Gelukkig kwam mijn begeleidster en we vertrokken weer naar boven om het stappenplan te maken. Uit haar aantekeningen toverden we een schema. Dit liet ik controleren door een collega die al veel met mij gewerkt had. Zij vertelde nog wat aandachtspunten over de kleuren van de mappen en de dossiernummering. Dit alles heb ik toen via de computer op papier gezet. Nadat we dit uitgeprint hadden, besloten we te vragen wat mij morgen te doen stond. Deze collega vertelde dat ze er zelf morgen niet was. Het was dus goed van ons om direct spijkers met koppen te slaa! Zij vertelde verder dat ik dossiers moest voorzien van nieuwe etiketten. Ik blikte nog verbloosde en liet het me uitleggen. Ik begreep al snel wat de bedoeling was. Zij schreef het allemaal schematisch op. Dit legde ik werkklaar op mijn bureau. Samen met het stappenplan.

Twaalf uur, tijd om naar huis te gaan. Nog wel even de dag doorgenomen. Ik kreeg de complimenten. "Dit had ik niet van jou verwacht!" Ik weet het. ik voel me hier op mijn gemak.  En ben een ander mens als het ware. Ik ben de rust zelve en vraag gewoon wat ik niet begrijp. Als je dan ook gewoon antwoord krijgt, werkt dit voor mij alleen maar positief.

HET IS GOED IETS ALLEEN TE KUNNEN,

MAAR HET JUIST Sxc3x81MEN TE DOEN !            

19 november 2007:

Het weekend alleen met de jongste zoon doorgebracht.  De andere gezinsleden logeerden bij mijn schoonmoeder in Bilthoven. Zij waren in het museum van Beeld en Geluid in Hilversum geweest. Zij maakten met veel plezier een stukje film, presenteerden het journaal en dat soort dingen. Wij hebben met elkaar naar het schaatsen gekeken ( het nieuwe wereldrecord van Sven Kramer!!)  en een frissse duik genomen in het zwembad. Dit laatste  is mij duur komen te staan, want er zit water in mijn oor. Met het gevolg dat ik nauwelijks iets hoor. Ik ben me er zeer bewust van en kijk op straat wel drie keer om alvorens over te steken want een ongeluk zit nu in een wat grotere hoek.

Op kantoor gekomen ben ik direct aan de slag gegaan met de dingen die er nog achtergebleven waren.  Ook was er nog een stapeltje dossiers toegevoegd die in het archief opgeruimd moesten worden. Dit is ook voor een deel gelukt. Morgen nog even een andere collega raadplegen waar deze particuliere dossiers gebleven zijn, want niet alles was traceerbaar.

Wat langer doorgewerkt om alles zoveel mogelijk opgeruimd te hebben en zo kwam ik pas rond half xc3xa9xc3xa9n op het station aan. Ik ontwaarde op een doodlopend spoor een trein en dacht dat ik daar misschien in moest gaan zitten, maar op de borden boven het perron stonden geen aanwijzingen. Ik nam plaats op een bankje en pakte een boterham uit de rugzak. De trein die voor mij stond reed achteruit weg. Ik zag een drukte van belang achter deze wagons. Er werd een film opgenomen! Ik deed direct wat zachter, omdat er anders steeds scxc3xa8nes over genomen moesten worden. De regiseur schalde: "Opname 3, set 26, ACTIE!!.." En daar begon het dan, een heer stapte een oude grijze telefooncel in, dit was er als rekwisiet neergezet. Twee dames, met tas, kwamen dehoek om en liepen over het perron. Hen tegemoet liep een groepje Molukse jongeren met veel bagage. Exc3xa9n van hen laat een pakket vallen -daar zouden de wapens in vervoerd worden – en wordt geholpen door een voorbijganger. De trein  komt aan en de scxc3xa8ne is gedaan. Blijkbaar niet naar believen va de regiseur want deze set zien we wel 5 x over gespeeld worden. Een mevrouw, die naast me is komen zitten vertelt me er over. Het stond in de plaatselijke krant. Er wordt een film gemaakt over de treinkaping in december 1975 bij De Punt. De dame en ik babbelen hier over, hoe we het zelf toen beleefden en wat we er van vonden. Onze trein komt er aan en wij vervolgen onze reis. Ik besef onderweg dat ik huiswaarts keer, dit geldt nog steeds niet voor de Molukkers. Zelfs de zoveelste generatie later leeft nog steeds in ballingschap. Ik heb met hen te doen. Weet alleen niet hoe ze het zouden moeten bewerkstelligen. Geweld leidt tot niets is in iedergeval duidelijk.

Pa170032

13 november 2007:

Bekomen van de ervaringen van gisteren, ben ik weer ontspannen naar Meppel vertrokken. Rustig in de trein dus tijd om naar buiten te kijken. Laat de gedachten over het werk nog even de revue passeren. Op het kantoor aangekomen wordt ik direct door collega’s verwelkomd. Dat is leuk binnenkomen. Ik hang mijn jas op en neem de trap naar boven. Zet mijn tas op de werkplek en trek ook de trui maar uit. Ik werk me snel in het zweet!
Meteen maar even naar mijn vrouwelijke collega, die me vandaag misschien het een en ander uit zou kunnen leggen, bijvoorbeeld ook over de complexiteit die ik gister ervoer. Ik vind snel begrip en we gaan samen aan het werk. Ik merk al gauw dat er iets van de uitleg blijft hangen. Ook schrijft mijn begeleidster enige richtlijnen op. Deze print ze in het weekend uit, zodat ik die op mijn bureau kan leggen en kan inzien voor als ik er niet uit kom.

De mappen zijn snel in de dossiers gestopt en ik krijg een nieuwe stapel toegeschoven. Het moge duidelijk zijn, hier hebben de accountants geen tijd voor en wordt nu gewoon uitbesteed. Ik heb hier echt geen moeite mee. De orde mag ik scheppen. Mooi toch, daar houd ik namelijk van. Iets wat je opbergt, moet immers ook door iedereen snel en logischerwijs gevonden kunnen worden. Netjes opbergen dus, alles soort bij soort. Alleen de logica ontbreekt soms of kan ik er (nog) niet in ontdekken. Dat komt vanzelf. Geef je zelf de tijd!!!

Beter is de vijand van goed!

Twaalf uur, tijd om naar huis te gaan. De dag nog doorgenomen. Ook kreeg ik de complimenten." Dit had ik niet verwacht, goed van je!" werd me nog gezegd. Ik weet het. Ik voel me begrepen door iedereen hier in Meppel, ik kan rustig wat vragen en alles wat ik doe is meegenomen. Ik voel me een totaal ander mens. Deze levensvulling had ik veel eerder moeten hebben! We gaan ervoor! Morgen dus lekker op de computer in EXCEL etiketten maken! Weer een uitdaging.

Het is goed iets alleen te kunnen,

maar het juist sxc3¡men te doen!

               

12 november 2007:

Uitgerust na een lang weekend weer onderweg naar Meppel. Bij mij in het compartiment reizen een drietal Engels-sprekende zakenlieden. Uit hun conversatie destilleer ik dat ze allemaal een eigen oplossing hebben bedacht voor de klant waar naar zij onderweg zijn. De ene vertelt over een oplossing zus en de ander komt met zijn oplossing zo.                                                        De conducteur komt binnen en knipt de nodige kaartjes. Ik overhandig hem ook het mijne, Ik heb thuis kaartjes op vorraad zonder datum. Deze voorzie ik zelf van een datum via de automaat op het station. Voor mij een aardige oplossing,  want het is nu geen gestress op het station om op tijd een kaartje te trekken, terwijl de trein al klaar staat om te vertrekken. Ik krijg een knipje in het kaartje en een knik toe, waaruit ik vertaal dat ik in de juiste trein zit.

De conducteur loopt verder en komt bij de drie wijze mannen aan. Hij krijgt de kaartjes overhandigd en bemerkt dat er iets niet klopt. Hij kijkt nog eens goed. Dan probeert hij in steenkolen Engels hen uit te leggen dat  er verkeerde kaartjes afgegeven zijn. Het zijn kaartjes enkele reis van gister. Ik denk nog:" Hoe loopt dit af?" "Hier kun je een aardige boete voor rekenen." De heren proberen uit te leggen hoe het komt dat zij verkeerde kaartjes hebben. Ze hebben gister kaartjes gekocht vanaf Schiphol richting Hoogeveen. Ze zijn gister ook weer teruggegaan naar het hotel in Amsterdam. En vandaag wilen zij hun werk afmaken in Hoogeveen. De conducteur probeert nog uit te leggen wat ze hadden moeten doen in dit geval. Gewoon weer een retourtje kopen. De heren vragen op hun beurt wat er nu gaat gebeuren. De conducteur heeft er blijkbaar genoeg van en knikt hen toe dat het zo wel goed  is.

Ik hoor dit zo aan en denk: "Dat is weer een kostenpostje op de rekening van N.S."" Wat zou er gebeuren als mij dat overkomt?""Of u lezer?"Ik denk dat wij Nederlanders gewoon moeten betalen, xc3xa8n het kaartje xc3xa8n de boete!"daarvan worden deze kostenposten dan weer van gefinancierd! Stel je toch voor, de N.S. in de rode cijfers.

Op de werkplek weer het een en ander opgestoken. Ook de stage-overeenkomst getekend. Helaas maar voor ma. 6 uur per week. Eens zien of ik er na de proeftijd wat meer uren uit kan halen. Misschien wel door ook in Emmen te gaan werken voor het kantooor aldaar. Ook daar stopt een trein.

                   

8 november 2007:

De laatste werkdag voor mij. Normaal zou ik van maandag tot woensdag werken, maar dat liep dit keer anders.  Och het blijven drie dagen, zullen we maar zeggen. Ik werd weer plezierig ontvangen, ook lag er weer werk op mij te wachten. Alleen was dit weer geheel wat nieuws,dus ging ik pas aan het werk toen mijn begeleidster er was. We kregen voldoende uitleg en de nodige hulp. Men werd heel erg collegiaal. Ik werd zelfs uitgenodigd om, als het nodig was in de toekomst, bij mensen xc3xadn het kantoor te werken, zodat ik de dossiers bij de hand had. Dat is pas samenwerken!  Nu zit ik nog in het "slapend archief", naast het kopixc3xaberapparaat. Zo heb ik wel af en toe wat afleiding en een praatje.

Op weg terug naar huis, na een leerzame week, die me echt meegevallen is, beleefde ik nog wat. In de trein zat een bijzonder typetje. Ik kreeg, ondanks zijn vriendelijkheid, een vreemd gevoel. De volgende dag werd dit pas duidelijk. Op Radio Gelderland werd gewag gemaakt van een vermissing van een man uit Tiel. Veel van de kenmerken had mijn mannetje ook. Zo heb ik toch de p’lisie gebeld. Achteraf bleek het niet de persoon te zijn die men zocht, maar men was blij dat ik om me heen gekeken had. Ook vond de agente aan de lijn dat ik zo gedetailleerd kon vertellen.  Ik had 11 minuten om te observeren, en hij en zijn partner vielen echt uit de toon. Volgens mij  niet zo moeilijk. Het komt ook omdat ik NIET SMS en ook niet met mijn mobieltje loop te spelen, wat momenteel erg in is.

Ik ga van het weekend genieten en hoop fris en monter maandag weer te beginnen. Gek hxc3xa8, dat ik met meer uren plezierig werken overdag ook meer energie over hou aan het einde van de dag!

Pa170026

                  

7 november 2007:

Vandaag was ik  er vroeger dan gebruikeljk,  de persoon met wie ik werk was nog niet aanwezig. Ik wachtte eerst wat bij de balie, maar wist dat er nog werk lag, wat ik zelfstandig kon afmaken. Zo beslooot ik alvast te beginnen, je wilt tenslotte een goede indruk achterlaten. Ook deze dag wederom veel geleerd. En dingen daadwerkelijk in praktijk gebracht. Declaraties in de map gestopt, dossiers in het archief opgeborgen. Dit laatste was erg lastig omdat het na de fusie met Hoogeveen  en Meppel erg door elkaar ligt. De verhuizers hebben helaas niet het inzicht hoe een archief werkt. Alles staat wel netjes op een rij, maar de nummering loopt niet door. Erg lastig dus voor iemand die net komt kijken. Wel een goed gevoel dat ik er niets aan kan verprutsen. Het is zelfs zo dat ik af en toe iets van anderen op de goede plaats zet. Ik laa
t zo tenminste zien dat ze me nog nodig kunnen hebben in de toekomst. Er is dus volop orde te scheppen, dat biedt misschien wel perspectief…

Na mijn werk was ik onderweg naar de trein, kom ik op het station en daar klinkt weer de speaker:"Er is een stroomstoring opgetreden"… Ik schrik. "Tussen Meppel,en Steenwijk rijden geen treinen, u wordt per bus vervoerd."  Gelukkig niet voior mij dus. Ik loop verder richting perron 3. Tot mijn verbazing zie ik een trein staan. Hxc3xa8, hoe kan dat nu. Het blijkt een vertraagde trein te zijn, die ik normaliter altijd net mis. Heb ik even geluk! Door de vertraging ben ik ruim een half uur eerder thuis!!

                  

6 november 2007:

Het is zover! Vandaag begin ik met een nieuwe baan. Met het Openbaar Vervoer naar een werkplek! Wie had dat gedacht? ikzelf hoogstwaarschijnlijk niet. Reizen is voor mij wat lastig,  Beperkte concentratie, dus snel afgeleid. Roept dus ook wat spanning op. Met de handvatten die ik gekregen heb, ga ik het nu gewoon doen. Een kleine stap voor een mens, maar een hele overwinning voor mij!

De reis naar de trein loopt voorspoedig. Ik heb me ook goed voorbereid, er kan niets misgaan denk ik nog. Murphy is het niet met me eens. Ik zit in de trein en hoor de speaker al weer; "De intercity naar Leeuwarden heeft een vertraging…" Ik glimlach, dat is mijn trein lekker niet, De deuren van de trein sluiten zich, maar gaan direct weer open. Mensen komen nog aangesneld – uit de vertraagde trein zeker, denk ik nog. Ik begin me te ergeren. Stap toch in, dan kunnen we tenminste vertrekken! Een stem klinkt door de trein: "Er is een storing met de deuren, ze willen niet meer dicht. We roepen de monterur op en weten niet hoelang het gaat duren, excuses." Dat is ook zeker op zijn plaats! Het is toch wxc3¡t! Ik denk:" Ik pak de vertraagde trein." Ik stap uit. Onderweg vraag ik nog even aan de conducteur wat inlichtingen, maar hij verteld me doodleuk niets te weten, want hij komt hier voor het eerst. "Voor het laatst, hoop ik nog." Bij die trein aangekomen blijkt hij niet te stoppen in Meppel. Okxc3xa9, dan toch maar terug. Hopelijk is de monteur er nog niet, kan ik tenminste met die trein mee. Het lukt, de trein staat er nog! Ik mag instappen als de deuren opengaan, wordt me nog meegedeeld, want de monteur is er!  Gelukkig, de deuren verschaffen mij toegang. Ik ga zitten op dezelfde plek van net, die is nog vrij! 

Ik bel nog even naar de persoon waar ik mee heb afgesproken, ook dat lukt na drie keer. Voor het eerst bellen met een mobieltje als het echt nodig is! Ook een hele toer! De verbinding komt tot stand en ik vertel over mijn vertraging.

Onderweg, moeten we nog een keer noodgedwongen stoppen, de intercity loopt anders vertraging op. Ik kom dus 20 minuten te laat aan. Te voet ga ik verder, loop kalm verder. Te laat ben ik toch al.

Verontschuldigend ga ik het kantoor binnen;  overmacht, dus wordt het geaccpteerd. Aan alle collega’s voorgesteld en toen aan het werk. Kasbonnen op datum in de map doen. Prima werk! Dat was de eerste dag, morgen met plezier weer!

Pa170031_2

Reizen met het Openbaar Vervoer had ik al beschreven in een gedicht:

Gewoon weg?

Rechtlijnig

als ik ben,

kies ik vol plannen,

voor de juiste weg.

Menige verstoring,

door nietszeggende mensen,

of gebeurtenis

in het landschap,

doet mij

ontsporen

en, voordat ik

mijzelf weer

op de rails heb,

ben ik

de reden tot vertrek,

of de naam van eindstation,

gewoonweg

vergeten.

Dit bericht werd geplaatst in Meppel - een nieuwe baan!. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s