welkom

WAKKERSGEDICHTEN

De  opzet en lay out is veranderd. Dit is dus ook de nieuwe startpagina. Hier kun je steeds kijken wat de ontwikkelingen zijn. Elke verandering op de log wordt ook vermeld.

Je kunt hier dus ook per periode kijken wat ik heb meegemaakt en het noteren waard bleek.

Werk_in_uitvoering_2  Door technische problemen verwijs ik u naar de pagina: VERNIEUWD!

( de link staat aan de linkerzijde op deze weblog )

1 augustus 2008:

Voor mijn vakantie had ik enkele dichtbundels bij boekhandel WESTERHOF achtergelaten. Vandaag ging ik even langs om te kijken of er xc3xbcberhaupt iets verkocht zou zijn. Zelf kon ik de bundel niet vinden, waar zou het liggen? Bij de  balie niet, bij de dichtbunels niet. Waar dan?De man, die mij de vorige keer geholpen had, was nu boven aan het werk en daar werd ik naar vewezen. Hij liet zien waar mijn bundel lag. Het kon namelijk nietop de plank staan, daar mijn bundeltje geen rug heeft met daar op de titel. Dit is weer een weetje voor de volgende bundel!

Mijn boekje lag bij de religie en geestelijke stroming. Helaas lagen ze er nog alle 4. Met de man overlegd en ik moest maar afwachten. wel zou ik een kaartje voor bij de kassa kunnen maken. Zodat mogelijke liefhebbers meer geprikkeld zouden worden.

27 juli 2008:

Het was erg warm, te warm om iets te doen. Toch besloot ik, nadat mijn vrouw naar het werk vertroken was, om te gaan fietsen. Onderweg bepaal ik meestal het doel. Dit is afhankelijk van het weer op dat moment of de tijd die ik heb.

Vandaag had ik de tijd aan mijzelf. we kunnen eten hoe laat we willen dus…

Ik had het plan om richting de dijk te fietsen en dan binnendoor naar Laag Zuthem te gaan. Via een fietspad, fiets ik dandoor een prachtig natuurgebied. Ook vandaag zag ik weer vele soorten watervogels vliegen en zwemmen. Ik zou wel via de dijk teruggaan, want ik had dan de wind wat meer mee.

Al snel naderde ik het dorp, het echte centrum ken ik niet, want ik ben een beetje onzeker of ik dan de weg weer terug weet te vinden. Toen ik het fietspad moest verlaten om links naar laag Zuthem te gaan, zag ik het bord met de andere plaatsjes: "LIERDERHOLTHUIS…3KM "

Ik vond dit een respectabele afstand om van mijn reisschema af te wijken. Mijn water, vast al lauw geworden, maar toch verfrissend, zou ik drinken op een bankje in  dat dorpje.

Na zo’n 500 meter ontwaarde ik aan de horizon een kerktoren. Dxc3¡t werd mijn doel! Onderweg waren er nog enige fietspaden, maar ik kon uit de plattegrond die er bij hing niet met zekerheid stellen, of ik dan ook op een logische plek uit kwam.

Toch maar doorgefietst. Binnen de bebouwde kom sloeg ik rechstaf naar het kerkje. Ik trof een soort pleintje, waar de zondagsrust gold. Volledig alleen was ik er. Het bankje, met monument stond volledig in de zon, op dit moment, dus ik zocht mijn heil elders.

Ik plaatste mijn stalen ros tegen het hek van de kerk en nam mijn tas mee. Hierin bevond zich mijn water, maar ook mijn portemonnee. Op de begraafplaats aangekomen, pakte ik mijn consumptie. Na enige slokken, had ik er eigenlijk al genoeg van, te warm geworden in zo’n korte tijd!

Ik bekeek enige grafstenen. Eerst wat oude, verweerde stenen in de vorm van een kruis. Deze waren van 2 eeuwen terug. Overleden in 1897 enzovoort. Grijze steen, vol korstmos en de tijd had de letters door wind en regen al nauwelijks leesbaar gemaakt. Daarna op zoek naar wat recentere modellen. Helaas ontbraken ook de grafjes voor de kindjes niet. Peuters van amper 4 jaar, maar ook de baby’s en doodgeborenen ontbraken zelfs in dit gehucht niet.

Ik nam nog wat slokken, in de  hoop dat het me toch nog wat verkwikken zou en sprak de naam hardop van mijn oom. Hij was korte tijd geleden overleden, na een lang ziekbed.

Via de andere zijde van de kerk liep ik terug, lekker in de schaduw. Ik keek nog wat om mij heen. In de heg aan de rand van  het terrein ontwaarde ik een poortje. Nieuwsgierig nam ik een kijkje. Hier was een afgeschermde ruimte gemaakt om wat gereedschap op te bergen: een emmmer, schep, hark en gieter. En er was een soort composthoop, vol oude bloemstukken, onkruid en een berg aarde.

"Het leven is een cirkel" zo dacht ik nog.

Over hat gras vervolgde ik mijn weg naar de fiets. De kerk vertoonde hier een uitbouwtje en in de eerste nis hing ook wat gereedschap: hark en bezem. Terwijl ik verder liep op een afstand van 4 meter van de kerkmuur, vloog er iets weg uit de volgende nis. Ik schrok een beetje, maar het gebeurde toen ik er al voorbij was. IETS vloog richting een boompje op het gazon. Tot mijn grote verbazing keerde het zich om en viel neer in het gras. Het maakte geen geluid en bewoog zich niet meer.

WAT ZOU DAT TOCH KUNNEN ZIJN?!

Voorzichtig liep ik naar de plek waar iets lag. HET WAS EEN VLEERMUIS! Gewond waarschijnlijk. Ik zag het snoetje en de gevouwen vleugels.

Ik zocht hulp bij een mevrouw en later een drietal heren. wat moest ik doen. was er geen dokter in de buurt? Niemand wilde er iets van weten, maar het bleef een beschermd beestje. De heren moesten toch op het terrein zijn dus liet ik het beestje zien. Exc3xa9n der heren duwde het met een veer om. Het beest kwam volledig gespreid op de rug liggen en krijste! Met zo’n 25 centimeter spanwijdte was het toch een flink beest.

Later keerde het zich op de buik en ik heb het maar zo gelaten… Bij het cafxc3xa9 moest men er ook niets van weten.

Terug, ben ik toch maar via xc3xa9xc3xa9n der fietspaden gegaan. Ik zag een wegje binnendoor. Geheel door drassig land, kwam dit door de vele buien van gister – de afscheidwedstrijd van Jaap Stam had een half uur stil gelegen? Of was het gewoon moeras? Stukjes werden nog gebruikt om wat grote werkpaarden te laten grazen, maar verder was het woest en ledig. Wat een mooi gezicht zo vlak bij het randje van de stad Zwolle!

Vele ervaringen rijker kwam ik moe maar verkwikt thuis. Misschien wil er iemand eens mee? Ik beleef nog eens wat!

&nb
sp;                        

28 juni t/m 20 juli 2008:

De vakantie naar ITALIxc3x8b:

Met de hele familie gingen we dit jaar naar een groot huis in Italixc3xab. Een heel paleis, wat plaats moest bieden aan 11 personen. Het lag in De Marken, een gebied aan de oostkust tussen de APENIJNEN en ADRIATISCHE ZEE.

Het plaatsje Monte Porzio is niet groot. Het huis ligt op de top van een heuvel, een landgoed met een tuin van 5 hectare! En een uitzicht!

P7080121   Villa VIRGINIA

P7080125

Schitterend uitzicht richting Adriatische kust

Het is de hele periode fantastisch weer geweest. Met een min. van 21xc2xb0C en een max. van 39xc2xb0C! Het is voelbaar anders dan in Nederland, maar boven de 32 graden was het ons ook te warm. Gelukkig was het strand een half uurtje rijden, daar was het ook wat winderiger en het water was verfrissend.

We hebben tijdens deze periode de activiteiten wat afgewisseld. De ene dag het strand, de volgende dag een plaatsje bezoeken, een dagje lekker in de tuin.

Op televisie hebben velen kunnen kennismaken met Italixc3xab en zijn bewoners. De KRO zond het uit op de zondagavond in het winterseizoen. Het dorpje Piticchio waar het zich afspeelde, bleek vlakbij onze vakantie-woning te liggen. Een kleine stap om…

Hier enige foto’s van het dorpje:

P7050072 Bed & breakfast in Piticchio

P7050080 

Een blik in het eigenlijke stadje ( Castellum )

P7130222

Het verfrissende water.

                                                                                              

Een foto met een gedicht

P7050081

Deze steen

laat zich moeilijk voegen.

Deze steen

is anders dan de rest.

Deze steen is hard,

maar heeft ook zwakke plekken.

deze steen valt op

door vorm en kleur.

Dze steen is anderen tot steun,

maar heeft ook hulp

van anderen nodig.

Toch laat deze steen

zich niet verwijderen,

vasthoudend als hij is.

Hij is immers

deel van het geheel.

Als hij weg zou vallen

laat het een leegte achter

en zal dat het bouwwerk

toch verzwakken.

Dit bericht werd geplaatst in welkomstpagina. Bookmark de permalink .

Een reactie op welkom

  1. Anoniem zegt:

    Ik heb zitten dubben of nu wel
    of niet zou reageren, maar ik
    denk dat je een beetje kunstenaar kritiek moet
    kunnen verdragen en er wat mee
    doen in zijn werk.
    Ik ben niet zo kapot van je
    gedichten. Het ritme van de
    woorden is voor mij nietlekker
    en de onderwerpen spreken mij
    niet zo aan en idem welke woorden je gebruikt en ook
    zijn ze voor mij vaak te lang.
    Lees eens wat van Edith de Gilde die is ritmies briljant
    en kort maar zeer krachtig.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s